อสูรหมาป่าทิ้งอสูรแมงป่องแม่น้ำปรโลกที่สิ้นใจแล้ว แล้วเดินตรงมาหาเธอ
ร่างกำยำแข็งแกร่งเปี่ยมด้วยพละกำลังดุดันอย่างธรรมชาติ ขนแผงคอสีเงินเป็นประกายพลิวไหวในสายลม เขี้ยวมันวาวเยือกเย็น ดวงตาสีทองคมกริบ
เท่สุด ๆ เลย!
เฉียวหรานตาลุกวาวเป็นประกาย
ฉือเฟิงใกล้จะเดินมาถึงตัวหรานหรานแล้ว แต่พอมองเห็นมือของตัวเองเปื้อนน้ำพิษสีเขียวเต็มไปหมด เขาก็หยุดฝีเท้าลง
“หรานหราน เจอหลิงเทียนแล้ว วันนี้เรากลับกันก่อนดีไหม”
น้ำเสียงของฉือเฟิงในร่างอสูรหมาป่ายิ่งทุ้มต่ำก้องกังวาน ดังกึกอยู่ในโสตประสาทและในความคิดอยู่นานไม่จาง
เฉียวหราน: “อือ? …อืม”
“อวี้ไป๋ ฝากหลิงเทียนกับข้าด้วย ส่วนเจ้าคุ้มกันหรานหรานกลับไปให้ปลอดภัย”
อวี้ไป๋พยักหน้า ส่งหลิงเทียนที่คาบอยู่ในปากให้ฉือเฟิง
“หลินเซียว หลินปาน พวกเจ้ากลับเองไหวไหม”
หลินเซียว: “ดูถูกกันเกินไปแล้ว”
หลินปาน: “ถ้าเจ้ามาช้ากว่านี้ พวกข้าคงล่าแมงป่องพิษพวกนี้เองได้แล้ว”
ฉือเฟิง: “เฉิงเหย่ เจ้าช่วยแบกอสูรแมงป่องแม่น้ำปรโลกกลับด้วย”
เฉิงเหย่: “ได้”
“ไป กลับไปที่ศูนย์การค้ากันก่อน”
ฉือเฟิงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็นำขบวนกลับ
เฉียวหรานนั่งอยู่บนหลังอสูรกิเลน สายตาจับจ้องแผ่นหลังของอสูรหมาป่าที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าตลอดเวลา
ฉือเฟิงพาทุกคนกลับถึงศูนย์การค้าอย่างปลอดภัย แต่ตัวเขากลับออกไปข้างนอกอีกครั้ง
เหล่าสามีอสูรเริ่มยุ่งวุ่นวาย
อวี้ไป๋รักษาและถอนพิษให้หลิงเทียน
หลินเซียวกับหลินปานถอนพิษตัวเองเสร็จแล้ว ก็เริ่มชำแหละร่างอสูรแมงป่องแม่น้ำปรโลกทันที