ดอกไม้กินสัตว์เบียดเสียดกัน แย่งชิงซากอสูรแมงป่องแม่น้ำปรโลก
ดอกหนึ่งแย่งหางไปได้
ดอกหนึ่งแย่งก้ามซ้ายไป
ดอกหนึ่งแย่งก้ามขวาไป
อีกสองดอกคาบขาคนละข้าง
กระชากลากดึงกันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับไม่ฉีกร่างแมงป่องเป็นชิ้น ๆ กินกันให้ได้ก็ไม่ยอมเลิกรา
อสูรแมงป่องแม่น้ำปรโลกงงงันไปหลายวินาที จากนั้นก็เริ่มหมุนตัวเป็นเกลียว พ่นพิษออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
ดอกไม้หน้ากลมใหญ่หลายดอก ถูกเจ้าแมงป่องพาหมุนติ้วไปด้วย ราวกับกังหันลม
ระหว่างหมุนก็พ่นพิษกระเซ็นออกมา พิษสีเขียวหม่นข้นเหนียว กระจายไปทั่วราวกับฝนโปรย
อวี้ไป๋แบกเฉียวหรานไว้บนหลัง หลบหลีกการโจมตีของพิษได้ทันท่วงที
ส่วนพี่น้องหลินเซียวและหลินปานที่โดนพิษไปก่อนแล้ว เพราะแขนขาชาจึงวิ่งหนีช้าไปนิด ก็เลยถูกพิษแมงป่องสาดใส่ตัวอีก
พี่น้องทั้งสองถูกพิษจนหน้าเขียวคล้ำ
เพื่อเร่งถอนพิษ พวกเขาลองเปิดกระเป๋าสะพายหลังลายพราง หยิบช็อกโกแลตถั่วออกมาหนึ่งกล่อง ฉีกซองกิน
เป็นจริงดังคาด อาหารที่นำออกมาจากพื้นที่มิติของเจ้านายสตรีเพศเมีย สามารถช่วยให้พละกำลังฟื้นคืนในเวลาอันสั้น และพลังพิเศษเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
ดอกไม้กินสัตว์ที่ถูกหมุนจนเวียนหัว พากันอ้าปากปล่อย คายชิ้นส่วนร่างของแมงป่องออกมา
พร้อมใจกัน: แหวะ แหวะ แหวะ แหวะ แหวะ!
เจ้าพวกปีศาจร้ายอะไรนี่
แถมยังรสชาติห่วยแตกอีก!
ไม่ใช่ เมื่อครู่พวกมันกลืนสตรีเพศเมียที่อ่อนนุ่มเข้าไปไม่ใช่เหรอ??
ทำไมถึงกลายเป็นไอ้แมงป่องอาบยาพิษแก่ ๆ ไปได้!!
ระหว่างที่ดอกไม้กินสัตว์ดอกหนึ่งกำลังขย้อนอย่างบ้าคลั่ง กลับอาเจียนร่างของคนอสูรที่ห่อหุ้มด้วยเมือกเขียวเหนียวหนืดออกมาด้วย
หลินเซียว: "หลิงเทียน? นั่นมันหลิงเทียน!"