เมื่อได้ยินว่าอวี้ไป๋จะกลับบ้าน ฉือเฟิงกับเฉิงเหย่ก็มองมาด้วยความประหลาดใจ
พวกเขาไม่เคยได้ยินอวี้ไป๋พูดถึงครอบครัวของตัวเอง แล้วจู่ ๆ ทำไมถึงบอกจะกลับบ้าน?
เฉียวหรานตั้งใจยันคางยิ้ม ๆ ถามเขา “เรื่องเล็กเหรอ? แล้วเรื่องเล็กที่ว่าคืออะไรล่ะ?”
อวี้ไป๋มีรอยยิ้มบนใบหน้า “ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง หรานหรานไม่ต้องกังวล ผมไปเช้าเย็นกลับได้เลย”
“จริงเหรอ?”
“จริงครับ”
อวี้ไป๋ไม่อยากพูด เฉียวหรานก็เลยไม่ถามต่อ
ก็แค่ครั้งก่อนตอนที่หลินเซียวกับหลินปานถูกพากลับตระกูลหลินเกือบถูกตีตาย
สำหรับอวี้ไป๋ เธอก็ยิ่งวางใจไม่ได้
“ก็ได้ กินข้าวกันก่อนเถอะ”
ในใจอวี้ไป๋แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เฉียวหรานเร่งพลังพิเศษให้สวนผักทุกวัน ผักใบเล็กเติบโตงามน่าชื่นใจ
มะเขือเทศ พริกหยวก มะเขือยาว แตงโม ฟักทอง และอื่น ๆ เริ่มติดผล
ปวยเล้ง ต้นหอม ผักชี สุกทั้งหมดแล้ว หลังจากเก็บเกี่ยวหมด เฉียวหรานก็หว่านเมล็ดรอบที่สองลงในแปลงผัก
กุยช่ายก็ถูกตัดไปรอบหนึ่งแล้ว กำลังงอกชุดที่สองซึ่งอวบอิ่มกว่าเดิม
ผ่านไปอีกสองวัน
พื้นที่หนึ่งในมิติของเฉียวหรานเต็มไปด้วยผักใบเล็ก
เฉียวหรานตะโกนเรียกเหล่าสามีอสูรที่กำลังง่วนอยู่ในสวนผัก “เราเริ่มขายผักในเน็ตสตาร์กันดีมั้ย?”
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่วางงานในมือลงทันที
“ครับ หรานหราน”
“ผมถ่ายรูปอัปโหลดเอง”
“ผมเขียนคำบรรยายสินค้า”
“ผมแยกหมวดหมู่และแพ็ก”