เย่หมิงเห็นสภาพปีศาจยักษ์กิ้งก่าที่ถูกไฟฟ้าช็อตจนทั้งตัวกระตุก ปากก็พ่นควันดำออกมา กลับยังมีหน้ามาคิดเข้าข้างตัวเองว่า:
หลิงเทียนกับเขายังไม่ถึงขั้นใจร้ายนัก
ช่างเถอะ ยังไงเมื่อก่อนก็เคยถูกมันฟาดมาแล้ว
เพียงแต่...
ในดวงตาของเย่หมิงแฝงไปด้วยความไม่ยินยอม
หลิงเทียนดันขึ้นไปถึงระดับเจ็ดแล้ว!!
เขาตอนนั้นสู้ตายไม่เว้นวันเพื่อล่าปีศาจ ในที่สุดก็ไต่ขึ้นถึงระดับหกขั้นกลางได้ หลิงเทียนสามารถใช้เวลาเท่ากันทะลวงขึ้นระดับเจ็ดได้โดยตรง!
เร็วกว่าฟ่านอวี่เสียอีก! มันไปทำอะไรมา!!
ระหว่างที่กำลังโมโหอยู่นั้น เย่หมิงก็ไม่ลืมที่จะเสกร่มน้ำแข็งขึ้นมาอันหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นเหนือศีรษะของเฉียวหรานกับหลิงเทียน คอยคลายร้อนให้แก่เฉียวหราน
หลังจากนั้นก็แปลงกายเป็นมังกรเจียว พุ่งเข้าไปในฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่าด้วยกลิ่นอายสังหารเต็มเปี่ยม
เขาให้อภัยที่หลิงเทียนฟาดเขาได้
แต่ให้อภัยเรื่องที่มันอัปเกรดเร็วขนาดนี้ไม่ได้!!
เหล่าสามีอสูรเห็นเย่หมิงที่ถูกฟาด แล้วก็เห็นฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่าที่ถูกไฟฟ้าช็อตสลบล้มระนาว มองขึ้นไปบนฟ้าเห็นเงาร่างน่าชกอยู่นั่น ก็รู้ทันทีว่าไอ้เหยี่ยวพเนจรสันดานเหม็นนั่นกลับมาแล้ว!
แถมยังเลเวลขึ้นแล้วด้วย!!
เชี่ย!!!!!!!!!
เหล่าสามีอสูรเปลี่ยนทิศทางเข้าใส่ฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่า ระเบิดพลังการต่อสู้ที่รุนแรงกว่าตอนแรกเป็นร้อยเท่า กระโจนเข้าไปสังหารกลางฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่าขนาดมหึมา
หลิงเทียนเอียงคอมองร่มน้ำแข็งที่ลอยอยู่เหนือพวกเขา สายตาไม่พอใจ
เฉียวหรานตบฉาดเข้าให้ทีหนึ่ง: "นายไม่ได้ไปกองทัพเร้นไกลหรอกเหรอ? กลับมาได้ยังไง? ทหารอสูรกลับบ้านบ่อย ๆ ได้ด้วยเหรอ?"
"เพราะว่าระดับฉันถึงเจ็ดแล้วน่ะสิ"
"เร็วขนาดนี้เลย! ถึงระดับเจ็ดแล้วถึงกลับมาได้หรือ?"