ยามค่ำคืน
เฉียวหรานมองผู้อาวุโสทั้งหลายคล้อยหลังไป
ฉือเฟิงเดินเข้ามาพูดว่า "หรานหราน ข้าเตรียมน้ำอาบไว้ให้แล้ว ให้ข้าอาบน้ำกับท่านนะ"
อวี้ไป๋: "หรานหราน วันนี้ท่านเหนื่อยมาทั้งวัน ให้ข้าประคบประหงมท่านเถิด"
เฉิงเหย่: "ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านด้วย"
"อืม"
ยุ่งมาทั้งวัน เฉียวหรานเหนื่อยง่วงจริง ๆ จึงเดินตามพวกเขาเข้าไปในเรือน
หลิงเทียนยกกรงของตนเดินตามเธอไปติด ๆ
เย่หมิง: ……
ฟ่านอวี่: ……
มองดูคนที่เก็บกวาดความเละเทะในลานบ้าน พวกเขาก็เงียบงัน
เย่หมิงเอ่ยเสียงเบา "ท่านผู้ช่วยทูต ต่อไปต้องแย่ง ถึงจะมีโอกาสได้เข้าใกล้เจ้านายสตรี"
ฟ่านอวี่: "ข้ายังไม่ได้เป็นสามีอสูรของนางอย่างเป็นทางการ"
เย่หมิง: "เจ้านายสตรีทรงยอมรับท่านแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเท่านั้น ว่าแต่ บ้านนี้ยังไม่มีห้องของท่าน คืนนี้ท่านจะนอนที่ไหน"
ฟ่านอวี่: ……
ยามบิดามา นำกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาสองใบ เอาชุดลำลองและชุดทหารของเขามาส่ง ตอนนี้ยังวางอยู่ใต้ชายคา
ฟ่านอวี่เอ่ยอย่างยากลำบาก "ตอนนั้นเจ้า เจ้านอนอยู่ห้องใต้ดินใช่หรือไม่"
ตอนนั้นเขายังรู้สึกว่าเย่หมิงถูกความรักทำให้สติแตก
บัดนี้ในที่สุดก็เข้าใจความสุขของการนอนห้องใต้ดินที่เย่หมิงมีแล้ว
ในแววตาเย่หมิงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถ้าเช่นนั้น อีกสักครู่ท่านลองถามเจ้านายสตรีดู ว่านางจะให้ท่านนอนห้องไหน"
ฟ่านอวี่เข้าใจในทันที ใจเต้นไม่เป็นส่ำ "…ได้หรือไม่ จะรบกวนนางหรือไม่"
เย่หมิง: "หากท่านเห็นนางทรงกริ้ว ก็คุกเข่าขอรับโทษได้ เจ้านายสตรีทรงพระทัยอ่อนเสมอ"