เฉียวหรานตกตะลึงไปหมดแล้ว: "นี่เราแต่งงานกันแล้วเหรอ แค่นี้เลย ไม่ต้องทำขั้นตอนอะไรอีกแล้วเหรอ"
ฟ่านอวี่นึกว่าเธอเสียใจที่ตัดสินใจไปแล้ว จึงพูดอย่างตะกุกตะกักว่า: "ตอนนี้เป็นช่วงปรับตัวหลังแต่งงานสามเดือน ถ้าหลังจากสามเดือนแล้วคุณไม่พอใจ... ถ้าคุณไม่พอใจในตัวผม..."
เฉียวหราน: "เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้ว ถ้าไม่พอใจก็สามารถยื่นขอหย่าได้อีก"
ฟ่านอวี่เริ่มตื่นตระหนก: "ผมจะพยายามทำให้คุณพอใจนะครับ ได้โปรด ได้โปรดอย่าหย่ากับผมเลยได้ไหม ถ้าคุณไม่พอใจจริง ๆ..."
เสียงของเขาทุ้มต่ำและแตกพร่า: "คุณก็แค่คิดว่าที่บ้านมีคนอสูรที่หาเงินเป็นดาวให้คุณคนหนึ่ง เป็นแรงงานอสูรที่ไม่คิดค่าจ้าง คุณใช้ผมยังไงก็ได้ ได้โปรด อย่า หย่ากับผม..."
เฉียวหรานรู้สึกว่า ถ้าเขาพูดต่อไปคงจะร้องไห้ในไม่ช้านี้
เขาเป็นถึงคนเผ่าฟีนิกซ์ เป็นบุตรแห่งสวรรค์ที่หยิ่งยโสและทรงพลัง
แต่กลับกลายเป็นคนน่าสงสารขนาดนี้ มันชวนให้ปวดใจจริง ๆ
"ฉันไม่ใช่เจ้านายสตรีเพศเมียที่ไม่มีความรับผิดชอบนะ คุณพูดแบบนี้ทำไมล่ะ"
"ก็เพราะว่า..."
ฟ่านอวี่คุกเข่าอยู่หน้าเตียงมาโดยตลอด หลุบตาลงต่ำเหมือนไม่กล้ามองหน้าเฉียวหราน
ในตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าแดงระเรื่อ สีหน้าตึงเครียดและหวาดระแวง: "เพราะว่า ผม ผมชอบคุณ..."
เพราะชอบเธอ
เขาจึงกลัวที่จะถูกทอดทิ้ง
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบเขา แค่ให้ตำแหน่งสามีอสูรแก่เขา เขาก็พอใจแล้ว
เขายินดีที่จะอุทิศทั้งชีวิตให้กับเธอ
เฉียวหรานมองเข้าไปในดวงตาของฟ่านอวี่ หัวใจเต้นระรัวตึกตัก ๆ
"อืม ฉันเองก็... ชื่นชมคุณมาก ฉันเป็นเจ้านายสตรีเพศเมียของคุณ ก็จะรับผิดชอบต่อคุณเอง คุณอย่าไม่มั่นใจในตัวเองเลยนะ"
เฉียวหรานยังคงเอ่ยคำว่า 'ชอบ' ออกมาไม่ได้