เยว่เหยี่ยนกำลังก้มหน้ารู้สึกเศร้าเสียใจ
เขาติดตามไลฟ์สดของเฉียวหรานมานานแล้ว
เขาเห็นเฉียวหรานปฏิบัติต่อฟ่านเจิงซิวด้วยมารยาทดีงาม ต่อหลิงชางด้วยความเคารพและกตัญญู
ก่อนหน้านี้ตอนที่มู่เหยี่ยนอยู่ เฉียวหรานก็ดูแลมู่เหยี่ยนเหมือนพ่อแท้ ๆ อย่างอบอุ่น
แม้แต่ฉือซ่งเจ๋อที่ไปฟาร์มตรวจสอบสภาพดินแต่ละครั้ง เฉียวหรานยังให้ของขวัญกองใหญ่
แล้วเขาล่ะ
เยว่เหยี่ยนรู้สึกขมขื่นในใจ โทษตัวเองที่ตอนพบเจ้านายสตรีเพศเมียครั้งแรกมีท่าทางแย่เกินไป
สมควรแล้วที่ถูกเจ้านายสตรีเพศเมียใช้แส้ฟาดจนปลิว
ถึงจะรู้ว่าภาพลักษณ์ในใจเฉียวหรานไม่ดี แต่เขาก็ยังอิจฉาฟ่านเจิงซิว หลิงชาง มู่เหยี่ยน และฉือซ่งเจ๋อ
พวกเขาล้วนเป็นพ่อเหมือนกัน
เขาก็อยากสนิทสนมกับเจ้านายสตรีเพศเมียของลูก ๆ ของตัวเองบ้าง
หลินชิงเสี่ยวเรียกสามีอสูรหลายครั้งไม่ขานรับ น้ำเสียงเลยดุดันขึ้น: "เยว่เหยี่ยน!"
"หืม?"
เยว่เหยี่ยนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ "เจ้า...เจ้านายสตรีเพศเมีย..."
หลินชิงเสี่ยวคิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ: "คุณคิดอะไรอยู่ ฉันเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว"
"อ่า!"
เยว่เหยี่ยนตกใจจน ‘ตุ้บ’ คุกเข่าลง เข่ากระแทกพื้นดังสะเทือน: "เจ้านายสตรีเพศเมีย เจ้านายสตรีเพศเมีย ฉันผิดไปแล้ว"
เขากลับเหม่อลอยต่อหน้าเจ้านายสตรีเพศเมียได้?
เขาสมควรถูกลงโทษแล้ว!
หลินชิงเสี่ยวเห็นปฏิกิริยานี้ก็ยิ่งขมวดคิ้วลึก: "คุณกลัวฉันขนาดนี้ทำไม ฉันเคยทำทารุณคุณหรือไง"
เยว่เหยี่ยนใจสั่น หน้าผากผุดเหงื่อ: "ไม่ ๆ ๆ ไม่ใช่ครับ เป็นความผิดผมเอง ได้โปรดระงับโทสะด้วย"
หลินชิงเสี่ยวหายใจลึก
ข้างนอกเป็นถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองทัพสามเหล่าส่วนกลางระดับแปดขั้นสูง