ฉือเฟิงรวบรวมความกล้าทั้งหมดถึงได้ถามประโยคนี้ออกมา
เขาไม่ได้คิดเลยว่าหลังจากถามไปแล้ว เฉียวหรานจะมีปฏิกิริยายังไง
พอเธอถามกลับมาแบบนี้ หัวใจเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบ “หรานหราน อยากใช้ใครก็ได้ทั้งนั้น…”
“เธอคิดว่าฉันควรใช้ใครล่ะ”
ฉือเฟิงไม่กล้าพูดตรง ๆ ว่าใช้เขา
เพราะเขาคิดว่า หรานหรานคงจะใช้หลิงเทียน
แล้วก็เฉิงเหย่
เพราะเฉิงเหย่ทำให้เธอมีความสุขทุกครั้ง
แล้วก็อวี้ไป๋
หรานหรานพูดด้วยตัวเองว่าจะให้อวี้ไป๋เป็นที่หนึ่ง
หลินเซียวกับหลินปานเองก็กระตือรือร้นมาก พี่น้องคู่นี้เหมือนจะมีลูกเล่นเยอะ…
เขาคิดวนไปรอบหนึ่ง
แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองสมควรไม่เป็นที่ชอบใจ
เฉียวหรานถามกลับ “เธอไม่อยากเหรอ”
“ฉัน…”
ฉือเฟิงหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“ถ้าเธอไม่อยาก ก็กลับบ้านไปนะ”
“ไม่…”
ฉือเฟิงรู้สึกว่าเขาคงทำให้หรานหรานไม่พอใจอีกแล้ว
เขาคว้ามือของเฉียวหรานแล้วคุกเข่าลงตรงเท้าเธอ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ฉันอยาก ฉันอยาก…”
เขาคิดว่าถ้าทำให้เสียบรรยากาศตอนนี้ ต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสอีกเลย
“ฮึ ฉันไม่เห็นว่าเธออยากเลยสักนิด”
เฉียวหรานเอามือลูบเล่นกิ๊บติดผมโลหะอย่างไม่ใส่ใจ
กิ๊บสีเงินสั่นไหวอยู่ระหว่างเส้นผมสีเทาเงิน ไหล่ของฉือเฟิงก็สั่นเบา ๆ ตามไปด้วย
ผิวหนังใต้ขนอ่อนนุ่มที่ปลายหูหมาป่ามีสีแดงระเรื่อราวกับเลือดคั่ง
เฉียวหรานรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย
เธอจึงถอดกิ๊บออก
แต่พอปลดออกเท่านั้น ฉือเฟิงก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอทันทีราวกับกำลังจะสูญเสียทุกสิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก