สวนหลังบ้านเริ่มงานอีกครั้งแล้ว
เฉิงเหย่นำทีมเพื่อนช่างก่อสร้างมาเก็บรายละเอียดกำแพงล้อมรอบครั้งสุดท้าย
หลินเซียวและหลินปานอารมณ์หม่นหมอง กำลังขุดแปลงผักและปูทางเดิน
อวี้ไป๋ทำกับข้าวอยู่ในครัว
ฉือเฟิงอยู่เป็นเพื่อนเฉียวหรานในห้องนอน
ถึงแม้ไข้ของเฉียวหรานจะยังไม่ลด แต่จิตใจเธอก็สดชื่นดี
ตอนแรกเธออยากไปเดินเล่นในลานบ้าน แต่ถูกฉือเฟิงพูดจาหว่านล้อมดี ๆ ไม่ยอมให้เธอออกไป
แต่เธอก็ไม่ได้อยากออกไปมากมายอะไร
ทว่าพอเห็นท่าทีของฉือเฟิงแบบนี้กลับชวนให้รู้สึกขัดขืนอยากจะออกไปขึ้นมา
“ฉันไม่ได้ป่วยนะ ทำไมออกไปเดินเล่นไม่ได้”
“เบื่อจะตายอยู่แล้ว! เธอคุกเข่าอีกแล้วเหรอ… ชอบเหรอ? งั้นก็คุกเข่าไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน”
ฉือเฟิง: “ได้เลย ฉันจะคุกเข่าต่อหน้าเธอไปตลอดชีวิต”
เหมือนกำลังอ้อนอย่างไรอย่างนั้น
เฉียวหรานโกรธจนอยากจะหยิกหูเขา บอกให้เขาโผล่หูออกมา
ฉือเฟิง: “ให้เธอเล่นนะ อย่าออกไปข้างนอกเลย ตกลงไหม”
“งั้นฉันไม่เล่นแล้ว!”
เฉียวหรานวิ่งไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กตรงหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น กอดตุ๊กตาน้ำมองดูข้างนอกที่พวกคนอสูรกำลังก่อกำแพง
“หรานหราน…”
ฉือเฟิงเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงข้างเท้าเธอ ลองแตะมือเธอดูเบา ๆ
เมื่อเห็นเธอไม่ปฏิเสธ จึงจับมือเธอวางลงบนหูนุ่มฟูตรงศีรษะ
“มือเธอยังร้อนขนาดนี้ ข้างนอกยังมีลมอีก พออาการดีขึ้นอีกหน่อย ฉันจะคุกเข่าเดินเล่นกับเธอข้างนอกนะ”
เฉียวหรานฮึเสียงหนึ่ง
ฉือเฟิงดูเหมือนจะยอมตามเหมือนเมื่อก่อน
ทว่าการยอมตามในตอนนี้แฝงความหนักแน่นและกล้าได้กล้าเสียมากกว่าเดิม
ฉือเฟิงถือโอกาสซบหน้าลงบนตักเธอ แล้วถามเสียงเบา: “หรานหราน เธอคงได้รับใบสมัครสามีอสูรอีกมากมายเลยใช่ไหม”