เฉียวหรานรู้สึกว่าฉือเฟิงเดินแปลก ๆ แต่พอเขาเดินไปได้สองสามก้าวก็กลับเป็นปกติ
จากนั้นหนุ่มหล่อหน้าคมเย็นชาก็เดินผ่านห้องนอน ผ่านระเบียงกว้าง มาถึงตรงหน้าเธอ ก่อนจะก้มศีรษะคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยว่า
“หรานหราน ผมมาแล้วครับ”
ขายาวที่ค้ำยันด้วยหัวเข่าข้างหนึ่ง แผ่นหลังตั้งตรงก้มต่ำลง ศีรษะที่โน้มลงมา เหมือนอัศวินที่กำลังแสดงความภักดีต่อเธอ
ดูน่ามองมาก
ทันใดนั้น หูหมาป่าของฉือเฟิงก็ ‘ตุ้บ’ เด้งออกมา ปลายหูสั่นเล็กน้อย ขนสั้นสีน้ำตาลเงินส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดด
เฉียวหราน : !!!
น่ารักจังเลย
อยากบีบจังเลย
ภายใต้ศีรษะที่ก้มต่ำ ฉือเฟิงหลับตาลงด้วยความขวยเขิน
หรานหรานชอบขนนุ่มฟู คงจะชอบหูของเขา
นี่คือวิธีที่เขาคิดได้หลังจากคุกเข่าอยู่นาน เพื่อเอาใจหรานหราน
หรานหรานจะชอบไหมนะ
หัวใจของฉือเฟิงเต้นเร็วขึ้น รอคอยอย่างประหม่า
เฉียวหรานกำลังหยิบกล่องเป็ดย่างออกมาจากพื้นที่มิติทีละกล่อง
สายตาลอยไปลอยมา ตกลงที่หูหมาป่าขนนุ่มฟูที่ส่งมาตรงหน้าเธอเป็นระยะ ๆ
ใจคัน มือคัน
“อะแฮ่ม ฉือเฟิง เหมือนมีอะไรติดอยู่ที่หูคุณนะ ขอฉันหยิบออกให้หน่อยได้ไหม”
“ครับ”
ฉือเฟิง : !!!
หรานหรานดูเหมือนจะชอบ
หัวใจฉือเฟิงเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิม รีบก้มศีรษะลงทันที ส่งหูเข้าไปหาในมือเธออีกนิด
เฉียวหรานสามารถบีบอย่างเปิดเผยได้แล้ว
เธอยังแกล้งทำเป็นจับหูพลิกไปมา หยิบขนสั้น ๆ กระจุกหนึ่งขึ้นมาแล้วเป่า ‘ฟู่’ ออกไป
เฉียวหรานเป่าโดนโคนหูซึ่งเป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุด