ฉือเฟิงถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัดว่า “เธอใช้สามหมื่นดาวจนหมดเลยเหรอ”
เฉียวหรานแกะกล่องพัสดุพลางตอบว่า “ก็ใช่สิ ซื้อสารอาหารมาให้ทุกคน”
หมีน้อยเห็นเธอแกะลำบาก จึงนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ แล้วช่วยแกะ พริบตาเดียวก็แกะกล่องพัสดุทั้งหมดออก
ข้างในกลายเป็นสารอาหารรุ่นพัฒนาพลังพิเศษทั้งหมด
“เธอ…”
ฉือเฟิงเห็นสารอาหารราคาแพงหลายร้อยหลอด ความโกรธในใจก็พลันไม่รู้จะระบายออกมายังไง
“เธอซื้อสารอาหารมาตั้งมากมายทำไม แถมยังซื้อราคาแพงแบบนี้ด้วย!”
“ก็ต้องกินน่ะสิ เรามีกันตั้งเจ็ดคนในครอบครัวนะ”
เฉียวหรานเพิ่งค้นพบว่า สารอาหารรุ่นพัฒนาพลังพิเศษ ไม่เพียงช่วยเสริมพละกำลังและฟื้นฟูพลังพิเศษ แต่ยังสามารถยกระดับพลังพิเศษชั่วคราวได้อีกด้วย
คนอสูรระดับสามขั้นกลางถึงสูงพอใช้หมดหนึ่งหลอด ก็สามารถเข้าถึงพลังต่อสู้ระดับสี่ได้ชั่วคราวเสียด้วยซ้ำ
พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าอยากให้พลังต่อสู้สูงสุด ก็ต้องกินดี กินให้อิ่มพอ
ดังนั้น เธอจึงใช้สองหมื่นดาวซื้อสารอาหารรุ่นพัฒนาพลังพิเศษมาสี่ร้อยหลอด
แล้วเธอก็อดใจไม่ไหว ใช้เงินอีกหนึ่งหมื่นดาวที่เหลือซื้อแตงโมลูกใหญ่มาหนึ่งลูก
เธออยากกินอาหารอื่นนอกจากสารอาหารเหลือเกิน โดยเฉพาะผลไม้
อวี้ไป๋พอได้ยินเธอพูดว่า "ครอบครัวเจ็ดคน" สีหน้าโกรธเกรี้ยวก็จางหายไป “ถึงยังไงก็ซื้อมามากขนาดนี้ไม่ได้ ยังมีแตงโมอีก ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว”
เฉียวหราน “ไม่ใช่ว่าเรากินไม่ไหวสักหน่อย”
พอเธอเลเวลอัพและเปิดพื้นที่มิติได้แล้ว ก็จะได้กินบุฟเฟต์ผลไม้ทุกวันเลย
“ฉือเฟิง พวกคุณไปแบ่งสารอาหารกัน แบ่งให้เท่า ๆ กันนะ ส่วนฉันจะกินแตงโมลูกโตแล้วล่ะ!”
เฉียวหรานพูดพลางก็อุ้มแตงโมไปที่ห้องครัว
อวี้ไป๋หมดคำจะพูด “ฉือเฟิง ทำยังไงดี”
ฉือเฟิง “ทำยังไงได้ ยังไงซะก็ซื้อเต็นท์ป้องกันไม่ได้แล้ว”
หลิงเทียนกอดอก ยืนพิงผนังอย่างสบายอารมณ์