ระหว่างทางกลับบ้าน สามีอสูรทั้งหลายต่างรู้ดีว่าควรถอยห่างจากเฉียวหราน
ฉือเฟิงเป็นคนขับ ส่วนหมีน้อยนั่งที่เบาะข้างคนขับ
อวี้ไป๋กับหลิงเทียนนั่งเบาะหลัง
เฉียวหรานได้นั่งเบาะแถวกลางที่กว้างขวางตามลำพัง
อวี้ไป๋ใช้พลังจิตตรวจร่างกายหลิงเทียนรอบหนึ่ง "ไม่มีอะไรมาก แค่ไม่ได้กินข้าวหลายวันจนอ่อนเพลีย เติมสารอาหารสักหน่อยก็หาย"
แววตาของหลิงเทียนเยียบเย็น สตรีเพศเมียใจร้ายใช้ดาวหมดไปแล้ว จะมีปัญญาซื้อสารอาหารให้พวกเขาได้ยังไง
ทันใดนั้น ฉือเฟิงก็โยนห่อหนึ่งมาจากข้างหน้า ข้ามหัวเฉียวหรานไปตกใส่ตักหลิงเทียน
หลิงเทียนเปิดดู เห็นในห่อเต็มไปด้วยสารอาหาร แถมเกือบครึ่งเป็นสารอาหารรุ่นพัฒนาพลังพิเศษที่แพงที่สุด
อวี้ไป๋ "นี่ส่วนของนาย รีบกินสักหลอดเติมพลังเถอะ"
หลิงเทียน "ใครซื้อ"
เฉียวหรานรู้สึกตลอดว่ามีคนข้างหลังอยากฆ่าเธอ หันไปก็เจอสายตาเฉือนเฉือนของหลิงเทียนที่ดวงตาชั้นเดียว
"...ช่วยอย่ามองแบบนี้ได้ไหม ให้สารอาหารนายแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ"
หลิงเทียนไม่พูด ดวงตาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
สตรีเพศเมียใจร้ายคนนี้เคยบอกว่า ถ้าขโมยขนนกวิเศษไม่ได้ ก็ตายข้างนอกเสีย
แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงใจดีซื้อสารอาหารดี ๆ แบบนี้ให้เขา
อวี้ไป๋ "เธอเป็นคนซื้อ อย่าถามเลย กินก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
หลิงเทียนใช้ฟันฉีกฝาหลอดแล้วกรอกปากรวดเดียวหมด
เขาไม่ได้กินอะไรเลยมานานกว่าสัปดาห์แล้ว
เขาไม่ได้ตั้งใจจะฟังคำสตรีเพศเมียใจร้ายไปขโมยขนนกวิเศษ
แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
รู้แค่ว่า กลับบ้านไม่ได้