เฉียวหรานดิ้นรนในอ้อมกอดของเขา:
“ปล่อยฉันลงนะ คุณฟื้นพลังพิเศษตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณหลอกฉันเหรอ?!”
“ท่านเจ้านายสตรีเพศเมีย อย่าดิ้นสิ ท่านทำให้แผลผมเจ็บแล้ว”
หมิงฉื้อกอดเธอแน่น ดูอ้อนแอ้นและอ่อนแอ: “บาดแผลสองแห่งที่ท่านเจ้านายสตรีเพศเมียให้ผมยังไม่หายเลยนะครับ เจ็บมากจริง ๆ”
เฉียวหรานเห็นหลุมเลือดสองหลุมบนอกที่ขาวดุจหยกของเขา ชัดเจนมาก แถมยังมีร่องรอยเลือดซึม ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้
เฉียวหรานเลิกดิ้นรนทันที เจรจากับเขา:
“ราชันอสูรหลีสุ่ย เราคุยกันดี ๆ นะ สามีอสูรของฉันบาดเจ็บกันหมด ฉันต้องกลับไปดูพวกเขา”
หมิงฉื้อมีสีหน้าโศกเศร้า: “ผมก็เป็นสามีอสูรของท่านครับ ผมก็บาดเจ็บ และยังโดนท่านตีมาด้วย”
เฉียวหราน: “คุณเป็นสามีอสูรของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?!”
ตอนที่เธอพูดไม่ออก เย่หมิงแปลงร่างเป็นมังกรเจียว บินมาด้วยความเร็วสูง: “ท่านเจ้านายสตรีเพศเมีย!”
“เย่หมิง!”
หมิงฉื้อออกคำสั่งอสูรหลีสุ่ย: “ไป!”
เฉียวหราน: “ไม่ ไม่ ไม่ ปล่อยฉันนะ อื้อ!”
หมิงฉื้ออุ้มเฉียวหราน กระโจนลงทะเลลึก หางสีฟ้าน้ำแข็งตวัดกระทบผิวน้ำเกิดเป็นละอองน้ำงดงาม ร่างทั้งร่างจมหายลงสู่ทะเลลึก
มังกรเจียวไล่ตามมา ร่างมหึมาพุ่งทะลวงลงทะเล น้ำกระเพื่อมเป็นฟองใหญ่
มันว่ายน้ำด้วยความเร็วสูงในทะเล เห็นเพียงทะเลสีฟ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
เผ่าอสูรหลีสุ่ยกับเฉียวหรานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ท่านเจ้านายสตรีเพศเมีย!”