เฉียวหรานพูดต่อว่า "เรามีช่วงทดลองแต่งงานกันสามเดือน ถ้าสามเดือนแล้วยังรู้สึกว่าไม่เข้ากัน ฉันจะหย่ากับคุณนะ"
เย่หมิง "ขอบคุณที่ท่านยอมรับผม ในสามเดือนนี้ ผมจะทำให้ท่านพอใจให้ได้เลยครับ"
เฉียวหรานรู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาจีบเธอแบบนี้
"……ค่อยว่ากันอีกที คุณพักอยู่ห้องไหนน่ะ"
เย่หมิง "ผม ผมห้องไหนก็ได้ครับ"
เฉียวหราน ?
ฉือเฟิงอธิบายเสียงเบาว่า "หรานหราน เมื่อคืนไม่รู้ว่าเธอจะให้เขาอยู่ต่อไหม เลยให้เขาไปนอนในห้องใต้ดินน่ะครับ"
ถึงจะเป็นแขก ก็ไม่ควรให้ไปนอนห้องใต้ดินนะ
เฉียวหรานมองไปทางฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ แล้วหรี่ตาลง
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่รู้สึกผิดจนใจหายสบตาหลบไปทางอื่น
พวกเขาคิดว่าที่ทำไปก็ไม่เห็นจะเกินไปเลยนะ
ถ้าหลิงเทียนอยู่ด้วย เมื่อคืนนี้นอกจากงูตัวนี้จะเข้าบ้านไม่ได้แล้ว คงจะถูกไฟช็อตแน่นิ่งอยู่กลางถนนไปแล้ว
เย่หมิงรีบบอกว่า "ไม่เป็นไรครับ ผมนอนที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น ดึกดื่นมาวุ่นวายกับทุกคนแบบนี้ เป็นความผิดผมเองแต่แรกแล้วครับ"
ในฐานะอสูรงู เขาไม่ได้รังเกียจที่อับชื้นหรือมืดทึบแบบนั้นเลย
เฉียวหราน "ในบ้านก็ยังมีห้องว่างอีกเยอะ ฉือเฟิง คุณจัดห้องให้เขาสักห้องนะ"
ฉือเฟิง "ครับ"
"อวี้ไป๋ จัดอาหารเช้า……อาหารกลางวันให้เขาด้วยนะ"
"ครับ หรานหราน"
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่เดินเข้าไปตักข้าวในครัว
ฉือเฟิงพาเย่หมิงไปเลือกห้อง
ห้องที่เฉิงเหย่เลือกคือห้องชั้นล่างทางทิศใต้ อยู่ติดบันได ด้านบนเป็นห้องของเฉียวหราน และนอกหน้าต่างก็เป็นสวนหลังบ้านที่มีแปลงผักขึ้นเป็นระเบียบเต็มไปหมด
เย่หมิงเลือกอยู่ตรงข้าม ห้องทางทิศเหนือ เป็นห้องนอนที่ไม่มีแดดส่อง ค่อนข้างมืดทึบ เหมาะใช้เป็นห้องเก็บของมากกว่า
"แน่ใจนะว่าจะอยู่ห้องนี้"