ฟ้าสว่างแล้ว
ตอนที่เฉียวหรานหลับ ๆ ตื่น ๆ เธอเคยชินที่จะมองหาอ้อมกอด
“หรานหราน”
เสียงทุ้มนุ่มละมุนน่าฟังดังขึ้นข้าง ๆ
เฉียวหรานหันตามเสียง แตะไปเจอกับกล้ามเนื้ออกที่แน่นหนาของอีกฝ่ายก็คลอเคลียเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
ขาข้างหนึ่งของเธอยังพาดไว้บนตัวเขา
อวี้ไป๋กับหมีน้อยวิ่งไม่ทันฉือเฟิง ได้แต่มองฉือเฟิงไต่ขึ้นไปอยู่ข้าง ๆ หรานหรานด้วยความหงุดหงิด
เฉียวหรานสัมผัสได้ว่าเป็นฉือเฟิง ลืมตาขึ้นทันที
เมื่อคืนนี้ไม่ใช่หลินเซียวกับหลินปานหรอกหรือ ทำไมถึงเป็นฉือเฟิง หรือว่าเธอหลับ ๆ ตื่น ๆ จนสับสนอีกแล้ว!
เพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจที่แยกไม่ออกเหมือนสองสามครั้งก่อน เฉียวหรานไม่ได้ถาม “กี่โมงแล้ว”
“เพิ่งจะเจ็ดโมงเองยังเช้าอยู่ หรานหรานนอนต่อเถอะ”
“แต่ดอกไม้กับผักในสวนต้องรดน้ำตอนเช้านะ”
“ให้อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่พวกเขาทำก็ได้”
“ก็ได้”
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่: ……
ตั้งแต่แรกพวกเขาก็เสียเปรียบแล้ว ใจเลยเย็นวาบไปหมด
ฉือเฟิง!! ที่แท้นายก็เป็นฉือเฟิงแบบนี้นี่เอง!!
พวกเขาโกรธมาก แต่ก็ได้แต่เก็บงำความเสียเปรียบนี้ไว้ แล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องนอน ฝีเท้าเบาจนเฉียวหรานไม่ทันสังเกต
เฉียวหรานก็ไม่มีเวลาสังเกตพวกเขาจริง ๆ เธอเริ่มแกล้งฉือเฟิงในอ้อมกอดที่กว้างและกำยำนั่นแล้ว
ฉือเฟิง: “…หรานหราน เมื่อคืน…เย่หมิงมาหา”
?!
มือของเฉียวหรานหยุดชะงัก “เมื่อคืนเหรอ ฉันไม่รู้เรื่องเลย”
“คุณหลับแล้ว พวกเราเลยไม่ได้รบกวน”
“ตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ”
“อยู่ที่บ้านเหมือนกัน เขาเอาของขวัญมาให้คุณด้วย ช่อดอกไม้หนึ่งช่อกับกล่องแก่นแก้วหนึ่งกล่อง ช่อดอกไม้นั่นน่าจะมีค่าถึงสิบล้านดวง หรานหราน ถ้าคุณชอบ ต่อไปฉันก็…”