เย่หมิงดื่มโจ๊กทุกคำอย่างทะนุถนอม ค่อย ๆ ลิ้มรสความนุ่มละมุนของโจ๊กหมูสับทีละน้อย
ตระกูลเย่อาหารอุดมสมบูรณ์ เขาเคยเห็นของดี ๆ ทุกอย่างในโลกนี้
แต่เขาไม่เคยเห็นโจ๊กมาก่อน!
เม็ดสีขาวนุ่ม ๆ ข้างในนั่นคืออาหารอะไรกันแน่??!
เย่หมิงแทบอยากเลียชามให้สะอาด ไม่ยอมทิ้งน้ำแกงไว้แม้แต่หยดเดียว
ฉือเฟิงเลื่อนจานที่ใส่แพนเค้กกุยช่ายกับแพนเค้กไข่ไปตรงหน้าเขา "จานนี้ของนายด้วย"
ยังแบ่งอาหารอื่นให้เขาอีกหรือ?!
เย่หมิงประหลาดใจและดีใจ กล่าวขอบคุณฉือเฟิงด้วยความจริงใจ
เขาเลียนแบบสามีอสูรคนอื่น คีบแพนเค้กกุยช่ายชิ้นหนึ่งขึ้นมากัด ดวงตาเป็นประกายทันที จากนั้นแทบจะร้องไห้!!
เขาคิดว่านี่เป็นเนื้อย่างสัตว์อสูรธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะอร่อยกว่าเนื้อย่างเป็นหมื่นเท่า ผิวนอกกรอบหอม เนื้อข้างในนุ่มละมุน ข้างในอัดแน่นไปด้วยผักราคาแพง
หรูหราเกินไปแล้ว!!
ตระกูลเย่ที่เป็นถึงตระกูลใหญ่ทางธุรกิจ อาหารที่กินสู้ที่บ้านเจ้านายสตรีเพศเมียไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบ
เขาหยุดไม่ได้เลย กัดคำแล้วคำเล่า แทบจะลืมเรื่องภาพลักษณ์ไปชั่วขณะ
มีความสุขจังเลย
ได้แต่งงานกับเจ้านายสตรีเพศเมียที่ตัวเองชอบ แล้วยังได้กินอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ ช่างแสนดีเหมือนฝันเลย
เฉียวหรานกินอิ่มแล้ว วางตะเกียบลง
เย่หมิงเห็นดังนั้น รีบวางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืน
เฉียวหราน "พวกนายกินต่อเถอะ ฉันไปดูผักที่สวนหลังบ้านหน่อย"
เย่หมิง : ?? ผัก?
เฉิงเหย่ "หรานหราน เดี๋ยวผมอิ่มแล้วจะออกไปเป็นเพื่อน"