ตระกูลหลินแข่งขันกันอย่างดุเดือด
ไม่ว่าจะแย่งชิงเหยื่อ อาหาร หรือแย่งชิงความโปรดปรานจากเจ้านายสตรีเพศเมีย
หลินเซียวและหลินปานซึมซับมาแต่เด็ก จนเข้าใจความจริงข้อหนึ่ง
ไม่รุก
ก็ไม่มีเนื้อกิน
ไม่ขยันเอาใจ
ก็ไม่ได้รับความลำเอียงจากเจ้านายสตรีเพศเมีย
พ่อของพวกเขาเพราะซื่อสัตย์เกินไป เลยถูกเอาเปรียบในตระกูลหลินมาตลอด
หลินเซียวกับหลินปานวนเวียนอยู่รอบตัวเฉียวหราน ทั้งห่างทั้งใกล้
ใช้ร่างกำยำคลอเคลียเจ้านายสตรีเพศเมียแล้วผละออกทันที ทำซ้ำไปมา อย่างกับแมวขี้อ้อนที่อยากให้ลูบหัว
แม้แต่หูและหางที่มีลายเสือสีทองก็โผล่ออกมา
เฉียวหรานใจเต้นเพราะหางที่ม้วนงอของพวกเขา
แต่ว่า…
“ซนอะไรกัน พวกเธอยังมีแผลอยู่นะ!”
เมื่อสองชั่วโมงก่อนยังนอนจมกองเลือดหายใจรวยรินอยู่เลย!
หลินเซียว: “เจ้านายสตรีเพศเมีย แผลพวกเราหายแล้ว!”
จะเป็นไปได้ยังไง
“ไปพักรักษาตัวให้ดีๆ เถอะ พรุ่งนี้ไปที่ดินช่วยฉันทำงาน”
พรุ่งนี้เธอจะไปที่ศูนย์จัดการพลังพิเศษเพื่อลงทะเบียนเป็นสตรีเพศเมียระดับหก
สตรีเพศเมียระดับหกสามารถรับที่ดินเพิ่มได้อีกห้าพันตารางเมตร
เหล่าสามีอสูรมีแรงมากขนาดนี้ ก็ไปที่ดินช่วยเธอทำงานซะ
“หายจริงๆ นะ ไม่เชื่อดูสิ”
หลินปานพูดพลางยกเสื้อทีเชิ้ตตัวหลวมของตัวเองขึ้นต่อหน้าเธอ
ผิวกายสีน้ำผึ้งที่ยืดหยุ่น ทรวดอกที่แน่นหนา แนวกล้ามเนื้อซิกแพ็กที่ลื่นไหล ปรากฏขึ้นในสายตาเฉียวหรานอย่างกะทันหัน
เฉียวหรานกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัวจริงๆ