ไม่นานหลังจากนั้น
หลินเซียวก็ห่อร่างเฉียวหรานด้วยผ้าขนหนูอาบน้ำแล้วอุ้มออกมา
หลินปานตามหลังมา คอยใช้ผ้าขนหนูนุ่ม ๆ เช็ดผมให้เธอ
เฉียวหรานมีสีหน้าเกียจคร้าน ยกมือขึ้นตบปากหลินเซียวเบา ๆ
หลินเซียวเข้าใจเจตนาของเธอทันที เขาอ้าปากเล็กน้อย
แน่นอนว่ามีเงี่ยงเล็ก ๆ อยู่
เฉียวหรานตบเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง “ห้ามใช้อีกแล้วนะ”
เขาฉวยโอกาสเลียมือเธอต่อ “เจ้านายสตรีเพศเมียไม่ได้รังเกียจนี่ครับ”
เฉียวหรานซุกหัวเข้าไปในอกกว้างของเขาแล้วกัดเขาเบา ๆ “คุณกลั้นหายใจในน้ำได้นานเท่าไหร่”
“ขึ้นอยู่กับเจ้านายสตรีเพศเมียต้องการนานเท่าไหร่”
“ตอบดี ๆ”
เฉียวหรานกัดแรงขึ้นอีกนิด
หลินเซียวอุ้มเธอนั่งลงบนเตียง “ครึ่งชั่วโมงขึ้นไปน่าจะได้”
เฉียวหรานต้องยอมรับความแข็งแกร่งของคนอสูรจริง ๆ
เมื่อกี้เธอกลัวว่าหลินเซียวจะกลั้นหายใจใต้น้ำจนตาย เลยยกหน้าของเขาขึ้นเหนือน้ำ
หลินเซียวคิดว่าเธอไม่พอใจ
พอเห็นว่าเธอแค่เป็นห่วง เขาก็เลียนิ้วเธออย่างสนิทสนม แล้วก้มหน้ากลับลงไปในน้ำอีกครั้ง
เฉียวหรานรู้สึกจริง ๆ ว่า ไม่ว่าพวกเขาจะเล่นท่าไหน เธอก็คงไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้ว
หลินปานยังคงตั้งใจและพิถีพิถันจัดทรงผมให้เธอ
เสือเป็นร่างหยางบริสุทธิ์ ร่างกายร้อนผ่าวและมีพลังพิเศษในการให้ความร้อนและทำให้แห้งในตัวเอง
ผมของเฉียวหรานไม่ต้องใช้ไดร์เป่าเลย เส้นผมทุกเส้นถูกนิ้วของหลินปานอบจนแห้งสนิท
หลินปานช่วยเธอใส่ชุดนอนอีก
ต่างจากหลินเซียว
หลินปานคอยปรนนิบัติเธออย่างตั้งใจมาโดยตลอด ทั้งสระผม อาบน้ำให้ และประคองศีรษะเธอด้วยสองมือเมื่อเธอเคลิบเคลิ้มเต็มที่
เฉียวหรานเกี่ยวคางที่สันกรามชัดเจนของเขาเบา ๆ
มือของหลินปานที่กำลังติดกระดุมให้เธอชะงักไป เขาถามเสียงเบา