เฉียวหรานกับฉือเฟิงเดินออกจากกระโจมนอน ก็เห็นเหล่าสามีอสูรกลับกันมาหมดแล้ว
“ได้อะไรมาเยอะไหม มีใครบาดเจ็บไหมคะ”
เหล่าสามีอสูรต่างกรูเข้ามาล้อมรอบ
หลินเซียว: “สวัสดีครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย”
หลินปาน: “พวกเราไม่มีใครบาดเจ็บเลยครับ”
หมีน้อย: “หรานหราน นี่คือแก่นแก้ว ทั้งหมดให้เธอเลยนะ”
อวี้ไป๋: “หรานหราน พวกเราเจอต้นลิ้นจี่ต้นหนึ่ง เลยเด็ดมาฝากเธอบ้าง”
ในพื้นที่มิติของเฉียวหรานมีผลไม้ที่ดีกว่านี้ พวกเขาไม่รู้ว่าเฉียวหรานจะรังเกียจลิ้นจี่ป่าหรือเปล่า
“ลิ้นจี่?”
เฉียวหรานตกใจ มองเห็นลิ้นจี่สีแดงเปล่งปลั่งเม็ดอวบอิ่ม ก็ดีใจจนเนื้อเต้น “ที่นี่มีลิ้นจี่ด้วย!”
เธอชอบลิ้นจี่มาก
แต่เธอเป็นคนเหนือ ไม่มีทางหาลิ้นจี่มาเก็บไว้ในพื้นที่มิติได้พอ
อวี้ไป๋เห็นเธอชอบ ก็รีบปลอกให้เธอผลหนึ่ง “เธอลองชิมดูไหม”
เฉียวหรานก้มลงงับเนื้อผลไม้ใสรูปหยดน้ำนั้นจากมือเขา
หวานมาก!
หวานชื่นใจกว่าลิ้นจี่ทั้งหมดที่เธอเคยกินมาเสียอีก!!
เธอจะคายเมล็ด เฉิงเหย่ก็ยื่นมือมารอไว้ เธอจึงคายเมล็ดใส่มือของเฉิงเหย่
อวี้ไป๋รีบปลอกให้เธอผลที่สอง คราวนี้เขาแกะเมล็ดออกด้วย ป้อนแต่เนื้อลิ้นจี่เข้าปากเฉียวหราน
ยิ่งอร่อยขึ้นไปอีก
เฉียวหรานไม่แม้แต่จะกินข้าวเช้า นั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ แล้วเขมือบลิ้นจี่อย่างเอร็ดอร่อย
“พวกคุณไปหาเจอที่ไหนกัน ไปเด็ดเพิ่มได้อีกไหม”
ถ้าได้ เธอจะเด็ดมาเพิ่มอีกไว้ในพื้นที่มิติที่หยุดเวลา
“เจอบนไหล่เขาเล็กๆ ครับ ต้นลิ้นจี่ป่า ยังเด็ดได้อีกนะครับ”