ทหารอสูรมีรายได้ไม่น้อย และนำพาชีวิตที่สะดวกสบายมาให้เจ้านายสตรี
อีกทั้งยังมีโอกาสเลื่อนขั้นมากกว่าคนอสูรทั่วไป
เพราะในสนามรบต้องสังหารกองทัพแมลงสัตว์อสูรต่างดาว สั่งสมค่าสังหารและประสบการณ์ต่อสู้ เขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ดขึ้นไป มีเพียงทหารอสูรเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไปฝึกฝน
คนอสูรที่มีความทะเยอทะยาน อยากมอบชีวิตที่ดีกว่าให้เจ้านายสตรีล้วนเต็มใจเป็นทหารอสูร
แต่ว่า…
พวกเขาทั้งหมดกลับลังเล
เฉียวหรานหรี่ตามองอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะ ไม่อยากไปกันหมดเลยหรือ?”
“ไม่ใช่เสียหน่อย”
ฉือเฟิงรีบเอ่ยปากว่า “ข้าอยากไป แต่…”
การเป็นทหารอสูรหมายถึงต้องจากบ้าน บางครั้งนานถึงครึ่งปีก็ไม่อาจกลับมา ขึ้นอยู่กับภารกิจ
เพิ่งจะได้ทำตัวสนิทสนมกับหรานหราน เขาไม่อยากจากไป
เฉิงเหย่พูดตะกุกตะกัก “หรานหราน หากข้าเป็นสามีอสูรระดับหกไปตลอดชีวิต เธอจะรังเกียจข้าไหม จะไม่เอาแล้วหรือเปล่า?”
เฉียวหรานตอบว่า “ไม่มีทางน่า คนอสูรระดับหกถือว่าเลเวลสูงมากแล้วนะ”
ความจริงแล้ว
ต่อให้เข้ากองทัพ ก็ใช่ว่าใครจะสามารถเลื่อนขั้นต่อไปได้
ในโลกนี้ คนอสูรระดับสี่มีจำนวนมากที่สุด คนอสูรระดับห้าเพิ่งก้าวเป็นคนอสูรระดับสูงขั้นต้น
คนอสูรที่พรสวรรค์โดดเด่นและมุ่งมั่น อาจบรรลุถึงระดับหกขั้นต้น แต่การจะขึ้นไปต่อนั้นยากยิ่ง
กระทั่งแม่ทัพระดับสูงในกรมการทหาร ตลอดชีวิตต่อต้านการโจมตีของสัตว์อสูร สังหารสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน พอแก่ก็ยังอยู่ที่ระดับเจ็ด
“เช่นนั้น ข้าไม่เป็นทหารอสูรได้หรือเปล่า”
เฉิงเหย่กลัวหรานหรานจะรังเกียจที่เขาไม่มีปณิธาน รีบร้อนอธิบายว่า “ขะ ข้าช่วยเธอทำไร่ ล่าปีศาจหาเงินเป็นดาวให้ พยายามทำให้เธอมีความสุข ข้า ข้า…”