เฉียวหรานหลับสนิทในอ้อมกอดของหมาตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว
ด้วยชุดนอนหลวมสบาย เรือนร่างกระชับงดงามขดตัวอย่างเกียจคร้านในอ้อมกอดของหมาป่า ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความอบอุ่น
เท้าคู่หนึ่งที่ขาวเนียนผุดผ่องโผล่ออกมานอกชุดนอน ฉือเฟิงยกหางฟูขึ้นมาปิดเท้าเธอเบา ๆ
หลิงเทียนโมโหจนจิกขนตัวเอง
ทำไมเขาไม่มีขนฟูแบบนี้!!
เขากลายร่างเป็นเหยี่ยวพเนจรตัวน้อยอ้วนกลม เบียดอยู่ระหว่างคางกับอกของเฉียวหราน เอาหัวเล็ก ๆ ถูแก้มสีชมพูของเธอเบา ๆ
ฉือเฟิงกลัวว่าเขาจะปลุกเฉียวหรานให้ตื่นขึ้น จึงเหลือบตามองเขาอย่างเตือน
เหยี่ยวพเนจรตัวน้อยซุกหัวเข้าไปในอกของเฉียวหราน ยื่นก้นให้อีกฝ่ายอย่างยั่วยวน
ฉือเฟิงรู้สึกว่า
เมื่อกี้เขาลงมือกับหลิงเทียนเบาไปหน่อย ควรจะตบให้ตายไปเลย!!
เขาเมินเฉยเหยี่ยวพเนจร สัมผัสถึงลมหายใจสม่ำเสมอและอ้อมกอดของเฉียวหรานในอ้อมแขน ใจเต็มไปด้วยความโชคดีและความสุขที่ได้มาอีกครั้ง
แทบอยากจะกลายร่างเป็นมนุษย์ กอดเธอไว้แน่น จูบตราอสูรที่ประทับบนตัวเธอ
แต่ถ้าทำแบบนั้น… หรานหรานต้องนึกถึงสองครั้งก่อนที่เขาหลอกลวงเธอ แล้วก็จะเย็นชากับเขาอีกครั้งแน่
เขาจึงต้องอยู่นิ่ง ๆ เป็นเบาะรองนอนให้เธอเท่านั้น
พอฟ้าเริ่มสว่าง
หลินปาน หลินเซียว อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ ก็ล่าปีศาจเสร็จพอดี
เมื่อไม่มีพื้นที่มิติของเฉียวหราน พวกเขาก็ต้องขนย้ายปีศาจที่ล่ามาได้ด้วยตัวเอง
อวี้ไป๋อยู่ที่ศูนย์การค้า ส่งข้อมูลปีศาจขายบนเน็ตสตาร์
เฉิงเหย่มีหน้าที่เฝ้าของอยู่ที่เดิม
หลินเซียว หลินปาน ขนย้ายไปมา