“อย่าตื่นกลัวไปเลย ไม่เป็นอะไร”
ฉือเฟิงปลอบพวกเขา ก่อนจะเรียกเฉียวหรานมา “หรานหราน ดูนี่เร็ว เกิดอะไรขึ้น”
เฉียวหรานเห็นว่า ทั้งที่เธอไม่ได้เร่งการเติบโตให้พื้นที่นี้ แต่ผักพวกนี้กลับเติบโตเร็วมากราวกับถูกเธอเร่งพลัง
แถมยังงอกงามน่าชื่นใจ ใบเขียวสดชุ่มฉ่ำ ดูแล้วรู้สึกหวานกรอบ
“เกิดอะไรขึ้น”
ฉือเฟิงตอบ “ดูเหมือนจะเป็นเพราะอสูรน้ำลี่ ใช้พลังพิเศษสายน้ำรดแปลงผักนี้”
เหล่าอสูรน้ำลี่คิดว่าตัวเองทำผิด ใบหน้าหล่อเหลางดงามของแต่ละคนซีดเผือด
“ขอประทานโทษราชินี พวกเราทำไร่ของท่านเสียหายหรือเปล่า เราผิดไปแล้ว”
แส้น้ำหมิงชื่อถูกชักออกมาแล้ว “เจ้าพวกโง่! คุกเข่าขอขมาราชินีเดี๋ยวนี้”
ฟาร์มของราชินี ขนาดเขายังไม่กล้าแตะต้องเลย
สมแล้วที่ไม่ควรพาเด็กพวกนี้ออกมา
“พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย”
เฉียวหรานรีบปลอบเหล่าอสูรน้ำลี่ “ฉันอยากทำความเข้าใจอะไรบางอย่าง ช่วยรดน้ำให้แปลงนั้นอีกหน่อยได้ไหม”
“ได้”
เหล่าอสูรน้ำลี่มองไปทางไร่แตงโมที่เฉียวหรานชี้ แล้วค่อย ๆ ใช้พลังพิเศษสายน้ำอย่างนุ่มนวล ละอองน้ำดังสายฝนโปรยปรายลงมาเหนือไร่แตงโม น้ำใสเย็นบริสุทธิ์ชโลมทั่วทั้งไร่
ดอกไม้ที่เดิมกำลังจะบานค่อย ๆ เบ่งบาน แตงโมเองก็ค่อย ๆ โตขึ้น แม้แต่เถาและใบเขียวก็ดูแข็งแรงขึ้น
เธอเด็ดแตงโมสุกมาใบหนึ่ง ให้ฉือเฟิงใช้ใบมีดวายุผ่า เธอเก็บไว้หนึ่งชิ้น ที่เหลือแบ่งให้เหล่าอสูรน้ำลี่ทั้งหมด
เป็นไปตามคาด แตงโมหวานอร่อยกว่าก่อนหน้านี้
พอเฉียวหรานชิมคำหนึ่ง ดวงตาก็เปล่งประกาย
เธอหยิบแก้วน้ำออกมาอีกใบ ยื่นให้หมิงชื่อ “หมิงชื่อ ใช้พลังพิเศษสายน้ำของเธอใส่น้ำให้ฉันเต็มแก้วที”
“ได้ ราชินี”
แก้วเปล่าใบนั้น ท่ามกลางแสงสีน้ำเงินเย็นของพลังพิเศษ ไม่นานก็มีน้ำเต็มแก้ว