ครอบครัวพักผ่อนในเขตล่าสัตว์อสูรหนึ่งวันเต็ม ก่อนจะนั่งยานรบกลับบ้านในตอนบ่าย
เย่หมิงยังไม่ถึงวันหยุด ได้แต่อยู่ในเขตล่าสัตว์อสูรเพื่อทำภารกิจต่อไป
ฟ่านอวี่เป็นคนขับยานบิน
เฉียวหรานกอดหมีน้อย ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหมาป่าน้อยและอวี้ไป๋ หลับอย่างสบายตลอดทาง
ฟ้าสว่างแล้ว
ถึงบ้านแล้วด้วย
ในช่วงที่ฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่ไม่อยู่บ้าน แม้ว่างานในฟาร์มโอเอซิสจะดำเนินไปตามปกติ แต่ก็ขาดการจัดการหลัก
เรื่องจิปาถะมากมายต้องรอให้พวกเขากลับมาจัดการด้วยตัวเอง
ทั้งสามคนไม่มีใครสนใจพักผ่อนหรือใกล้ชิดกับเฉียวหราน รีบร้อนไปที่ฟาร์มโอเอซิสทันที
ฟ่านอวี่อยู่บ้านเป็นเพื่อนพักผ่อนกับเฉียวหราน
เธอกินมื้อสายอย่างสบายใจ รับบริการใกล้ชิดจากหนุ่มหล่อสุดเนี้ยบ แล้วก็ขี่หนุ่มหล่อสุดเนี้ยบบินไปที่ฟาร์ม
ตอนนี้ หมิงชื่อก็กลับมาจากเขตล่าสัตว์อสูรระดับแปดแล้ว
"ราชินี"
ยานบินยังไม่ทันลงจอด หมิงชื่อก็พุ่งออกมาจากยานบิน อยู่ในร่างมนุษย์ลงมาตรงหน้าเฉียวหราน
หมิงชื่อยืนอยู่บนทุ่งหญ้าสีเขียว ใบหน้าขาวผ่องดูเย้ายวนมีรอยยิ้มสดใสเปี่ยมเสน่หา "ราชินี ผมกลับมาแล้ว"
เขารูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว นัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็ง ผมยาวเหมือนสาหร่ายพลิ้วไหวกลางอากาศ แค่มองจากระยะไกลก็ให้ความรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด
แม้แต่เหล่าคนอสูรที่ทำงานในทุ่งก็อดไม่ได้ที่จะมองมาทางเขา
"ราชินี มะนาวที่คุณต้องการ ผมไปเด็ดมาให้แล้ว"
"ลำบากนายแล้วนะ"
เฉียวหรานมองดูยานบินที่กำลังลงจอด "ใครขับยานบินน่ะ"
หมิงชื่อ "พวกอสูรหลีสุ่ย ผมให้พวกเขาช่วยขนมะนาวขึ้นลง"