ในอีกไม่กี่วันต่อมา
เฉียวหรานพาเหล่าสามีอสูรที่อยู่บ้าน จัดการงานในฟาร์มให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
โดยเฉพาะพนักงานระดับจัดการไม่กี่คนที่พวกเขาฝึกฝนมาจากแรงงานอสูร ตอนนี้สามารถดูแลงานทั้งหมดของฟาร์มโอเอซิสได้อย่างสมบูรณ์
และยังมีคุณพ่อของมู่เหยี่ยนเป็นผู้จัดการใหญ่ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่อยู่บ้านสักช่วงเวลาหนึ่ง คุณพ่อของมู่เหยี่ยนก็จะนำเหล่าคนอสูรจัดการเหล่านี้ บริหารฟาร์มโอเอซิสให้ดำเนินไปอย่างราบรื่น
รอจนถึงวันที่เย่หมิง หลินเซียว และหลินปานหยุดเรียน
เฉียวหรานก็พาสามีอสูร จัดเตรียมอุปกรณ์เดินทาง ขึ้นยานรบระดับแปดที่คุณพ่อของฟ่านอวี่มอบให้เธอ มุ่งหน้าสู่เขตล่าสัตว์อสูรระดับแปด
ยานรบระดับแปดบินขึ้นจากฟาร์มด้วยเสียงกระหึ่ม
เฉียวหรานโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่าง โบกมือลามู่เหยี่ยน: "คุณพ่อมู่เหยี่ยน ฝากฟาร์มไว้กับคุณนะคะ ลำบากคุณแล้วค่ะ!"
มู่เหยี่ยนยืนอยู่ที่สวนส้มเลมอน ยิ้มมองเธอ: "เจ้านายสตรีของเราโปรดวางใจ ท่านไปล่าสัตว์เพื่อเลื่อนระดับได้อย่างสบายใจ ระวังความปลอดภัยด้วยนะ"
เฉียวหราน: "ขอบคุณนะคะคุณพ่อ"
ยานรบบินขึ้นไป ร่างของมู่เหยี่ยนยิ่งเล็กลงเรื่อยๆ
ฉือเฟิงประคองเธอไว้ แล้วพูดว่า: "หรานหราน ข้างนอกลมแรงนะ รีบนั่งดีๆ เถอะ"
เฉียวหรานนึกถึงภาพตอนมู่เหยี่ยนยืนยิ้มให้เธอท่ามกลางแสงแดด รูปร่างสูงโปร่ง เปล่งปลั่งหล่อเหลา
เธอพูดด้วยความปลาบปลื้ม: "ร่างกายของคุณพ่อดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"
อวี้ไป๋: "ใช่ครับ ผมตรวจร่างกายให้คุณพ่อมู่เหยี่ยนแล้ว พลังจิตและพลังพิเศษของเขามั่นคงดี ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก"
เย่หมิง: "ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านายของเรา คุณพ่อก็คงไม่มีวันนี้ ขอบคุณนะครับเจ้านาย"
ไม่ได้เจอเย่หมิงมานานแล้ว