“ฮูหยินสวี่ อย่าแตะต้องข้า”
“ท่านพี่เป็นสามีที่แต่งเข้าบ้านข้า ข้าไม่แตะท่านแล้วจะไปแตะใคร? ข้ารับปากท่านว่า พอมีลูกแล้วจะไม่ไปก่อเรื่องที่บ้านซ่งอีก ต่อไปเราจะใช้ชีวิตกันดี ๆ”
“เจ้า...กล้า...”
สวี่หมิงจูได้ยินเสียงผู้ชายทุ้มต่ำแหบพร่าอย่างเลือนราง แล้วริมฝีปากก็สัมผัสกับความนุ่มเย็นขึ้นมาทันที
ความรู้สึกซาบซ่านแล่นปราบไปทั่วกาย จนเรี่ยวแรงอ่อนยวบ
สวี่หมิงจูเคยลิ้มรสอาหารเลิศรสมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยกินของที่หอมหวานนุ่มลื่นชวนให้ติดใจถึงเพียงนี้มาก่อน
“อืม...”
นางเผลอครางออกมาเบา ๆ พอรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย ก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ในทันใด
ก้มลงมอง
นางแนบชิดอยู่กับร่างกายร้อนผ่าวร่างหนึ่ง ผู้ชายใต้ตัวถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ ทั้งร่างมีเพียงเสื้อตัวในที่หลวมโพรกช่วยปกปิดไว้
ส่วนมือทั้งสองข้างของนางลอดผ่านเชือกไปวางอยู่ตรงเอวและท้องน้อยของชายหนุ่ม พอดีกับจุดสำคัญ
ซี้ด...ขาวดำชัดเจน มือบ้าคู่นี้เล็กเกินไปจริง ๆ
ความคิดลามกในหัวสวี่หมิงจูยิ่งหยุดไม่อยู่ นางรีบดึงมือกลับมา
ชายหนุ่มใต้ร่างมีใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา จนชวนให้ตาพร่าในแสงสลัว โดยเฉพาะดวงตาหงส์คู่นั้นที่ฉ่ำชื้นราวกับทั้งร่างกายและจิตวิญญาณถูกย่ำยีมาแล้ว
หัวสวี่หมิงจูอื้ออึงไปชั่วขณะ
เธอโสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงอายุ 26 ปี ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการดูแลร้านอาหารที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ แม้แต่ความรักก็ยังไม่เคยมี นี่เพิ่งเริ่มก็เร่าร้อนขนาดนี้แล้ว
เดี๋ยวก่อน ผู้ชายคนนี้มาจากไหน?
สวี่หมิงจูกำลังจะกรีดร้อง ชายหนุ่มใต้ร่างกลับกัดฟันกรอด หลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม น้ำเสียงแหบต่ำเอ่ยว่า
“ฮูหยินสวี่ เจ้าอยากมีลูก ข้าก็ยอมได้ แต่เมื่อมีลูกแล้ว เจ้าต้องหย่ากับข้า ตั้งแต่นี้ไปความแค้นระหว่างตระกูลสวี่กับตระกูลซ่งของเราจะถือว่าหายกัน”
ดวงตากลมโตของสวี่หมิงจูเบิกกว้าง
ราวกับมีบางอย่างระเบิดขึ้นในหัว เศษภาพนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามาในจิตสำนึก ความเจ็บปวดทำให้ขมับเต้นตุบ ๆ
เธอทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ
พูดให้ถูกคือทะลุเข้ามาในนิยายรักย้อนยุคเรื่องหนึ่งที่พนักงานร้านอาหารของเธอฟังกันบ่อย ๆ ชื่อเรื่องอะไรนะ 《ยอดรักในอุ้งมือมหาบัณฑิต》 เล่าเรื่องซ่งฉือ บัณฑิตยากจนที่สอบขุนนางจนได้เข้ารับราชการ แล้วดำเนินการปฏิรูปหลายอย่างทั้งแข็งและอ่อน ช่วยยืดอายุแคว้นจิ้นไปอีก 200 ปี ก่อนจะได้ครองรักกับหญิงสาวคู่หมั้นในวัยเด็ก
หน้าที่การงานราบรื่น ความรักหวานชื่น
แต่ทั้งหมดนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย
เพราะเธอทะลุมาเป็นอดีตภรรยาอายุสั้นของพระเอกซ่งฉือ ตัวร้ายหญิงใจร้ายที่ผู้อ่านด่ากันจนมีคอมเมนต์มากกว่า 999 ข้อความ สวี่หมิงจู
ในนิยาย สวี่หมิงจูไม่ใช่คนดีอะไร นางติดการพนัน ขายหลานสาว ใช้บุญคุณบีบบังคับให้พระเอกแต่งเข้าบ้าน ขืนใจพระเอกจนได้ลูก กลั่นแกล้งนางเอก ทำให้พ่อแม่ของตระกูลซ่งโกรธจนตาย ผลักภาระความผิดให้มารดารับแทน และมีส่วนทำให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ตายทางอ้อม
ต่อมาพระเอกสอบติดจวี่เหรินและได้เป็นขุนนาง สิ่งแรกที่ทำคือจับตัวร้ายหญิงเข้าคุก จุดจบของนางแสนอนาถ จนกระทั่งหกปีหลังจากนางตาย พระเอกถึงตามง้อภรรยาเก่าจนสำเร็จ
ความรักแบบรัก ๆ เลิก ๆ ของพระเอกนางเอกมีอะไรให้ดูอยู่หรอก แต่ไม่เห็นต้องสร้างครอบครัวอดีตภรรยาพระเอกให้เป็นตัวประกอบตัวจางขนาดนี้เลย ตระกูลสวี่ถูกกวาดล้างยกบ้าน
พอสวี่หมิงจูนึกถึงจุดนี้ได้ ก็แทบหายใจไม่ออก
สวี่ตัวซวย.หมิงจู: “...”
จากสถานการณ์ตอนนี้ น่าจะเป็นช่วงที่นางขโมยเงินค่าเล่าเรียนของซ่งฉือ พระเอกกลับบ้านมาถามเอาความ นางจึงให้พี่ชายคนรองเอากระสอบคลุมหัวเขา จากนั้นก็ข่มขืนเขาเพื่อให้มีลูก
แล้วเธอก็ทะลุมิติมาในช่วงสำคัญพอดี!
กลั้นไม่อยู่จริง ๆ
ฉันสวี่หมิงจูเป็นคนเก่งมาตลอด เรียนก็โดดเด่น พอเรียนจบมาได้ห้าปี ก็พัฒนาร้านอาหารที่ใกล้เจ๊งให้กลายเป็นร้านแฟรนไชส์หลายสิบสาขา ทำไมถึงไม่เหมาะจะเป็นนางเอกนิยายสะใจบ้างล่ะ?
ดันทะลุเข้ามาในนิยายรักหวาน ๆ แถมยังเป็นตัวประกอบตัวจางที่ร้ายจนสุดโต่งอีก
ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญคือพระเอกเป็นของนางเอก ถ้าคืนนี้เธอลงมือกับพระเอกจริง ๆ จนนางเอกติดใจสงสัย ก็เท่ากับก้าวไปบนเส้นทางสู่ความตายอีกก้าวใหญ่
พอนึกถึงอนาคตที่ตัวเองจะถูกขังในคุกแทนเจ้าของร่าง ถูกซ้อมวันละห้าครั้ง ไม่ได้เห็นแสงตะวันอยู่ตลอดทั้งวัน สุดท้ายก็ตายในคุกด้วยความหิว ศพถูกห่อด้วยเสื่อโยนไปทิ้งที่สุสานไร้ญาติ แถมยังต้องโดนหมาป่ากัดกิน
สวี่หมิงจูสะดุ้งเฮือก แล้วพลิกตัวลงจากชายหนุ่มทันที
“ในเมื่อท่านไม่เต็มใจ ก็ช่างเถิด”
ชายหนุ่มลืมตาขึ้น เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบอย่างรวดเร็ว เขาแทบอยากฆ่าคน
หญิงผู้นี้ทั้งต่ำช้าและหื่นกาม ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบังคับให้เขามีอะไรกับนาง พอเขาสิ้นหวังยอมรับชะตากรรมแล้ว กลับหยุดกะทันหัน ช่างไร้ยางอายถึงที่สุด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงไม่พอใจของชายหนุ่มก็ดังขึ้นในห้อง
“ฮูหยินสวี่ เจ้าเป็นบ้าอะไรอีก?”
สวี่หมิงจูอยากอธิบายเหลือเกินว่าเธอมาจากอีกยุค เรื่องเลวร้ายก่อนหน้านี้ไม่เกี่ยวกับเธอสักนิด อย่าไปแก้แค้นผิดคนก็พอ
แต่พอคำพูดมาจ่ออยู่ที่คอ กลับพูดออกมาไม่ได้สักคำ
ราวกับมีบางอย่างบีบคอนางไว้แน่น
ก็ได้
ไม่ให้พูดก็ไม่พูด
นางยอมรับชะตากรรม ก้มลงแก้เชือก แล้วส่งเหตุผลส่งเดชออกไป “คืนนี้พระจันทร์ไม่กลม ข้าไม่มีอารมณ์ ไว้คราวหน้าเถิด”
ทันทีที่ซ่งฉือหลุดพ้นจากเชือก เขาก็คว้าผ้าเช็ดหน้ามาถูปากแรง ๆ ราวกับอยากเช็ดคราบสกปรกทั้งหมดที่สวี่หมิงจูทิ้งไว้บนตัวเขาออกไป
สวี่หมิงจูเบะปาก ชาติก่อนรอบตัวเธอมีคนตามจีบไม่เคยขาด นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายรังเกียจขนาดนี้ เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องรักษาหน้าบ้างสิ
นางหยิบเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมา แล้วเลียนแบบเขา ใช้ผ้าเช็ดปากตัวเองส่ง ๆ ไปสองสามที
“น่ารังเกียจ”
ชั่วพริบตาต่อมา ใบหน้าที่แดงก่ำของชายหนุ่มก็มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด
“ในเมื่อรู้ว่าน่ารังเกียจ ก็เลิกเล่นลูกไม้ของเจ้าเสีย”
สวี่หมิงจูทำเหมือนไม่ได้ยิน นางลงจากเตียงอย่างเก้อเขินแล้วก้มเก็บเสื้อผ้า กระโปรงหรูฉวินสองสามตัวลองใส่กลับไปกลับมาก็ยังสวมไม่ถูก ยิ่งดึงสายก็ยิ่งหลวม จนนางหน้าแดงก่ำด้วยความร้อนใจ
เสื้อผ้าบ้า ๆ นี่ต้องผูกเส้นไหนกับเส้นไหนกันแน่?
ซ่งฉือหันข้างสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย พอดีกับที่เห็นสวี่หมิงจูกำลังวุ่นวาย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า
“ข้ายอมทำตามที่เจ้าขอแล้ว เป็นเจ้าเองที่ไม่มีอารมณ์ ห้ามไปก่อเรื่องที่บ้านซ่ง”
“อืม”
ซ่งฉือชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาดำขลับเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหนีอย่างรวดเร็ว
“ฮูหยินสวี่ หากเจ้าขาดเงินจริง ๆ เงินที่ข้าคัดตำราได้ในภายหน้าจะยกให้เจ้าทั้งหมด แต่เงินค่าเล่าเรียน เจ้าห้ามแตะต้อง”
ในที่สุดก็เข้าเรื่องเสียที
เจ้าของร่างเดิมกลัวว่าเมื่อเขาสอบได้แล้วจะหลุดจากการควบคุม จึงรีบเอาเงินค่าเล่าเรียนไปบ่อนพนัน เงินสิบตำลึงนั้นถูกนางเล่นจนหมดเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้จะเอาที่ไหนมาคืน
แต่ถ้าไม่คืน ซ่งฉือจะไปคัดตำราที่ร้านหนังสือ พ่อซ่งรู้เข้าก็ล้มป่วย ไม่นานก็จากไป เรื่องนี้...
ตัวละครสำคัญในหนังสือ เธอไม่ควรไปล่วงเกินใครทั้งนั้น
สวี่หมิงจูก้มหน้า เอ่ยเสียงอู้อี้ “เป็นความผิดของข้า ขอเวลาอีกสองสามวัน ก่อนสำนักศึกษาจะเปิด ข้าจะคืนให้ท่านครบทุกอีแปะแน่นอน”
นางยอมก้มหน้าขอโทษอย่างว่าง่าย แตกต่างจากท่าทีไร้เหตุผลก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ทำให้ความโกรธที่ซ่งฉือสะสมไว้อัดอั้นจนหาทางระบายไม่ได้
ชายหนุ่มรีบเบือนสายตาหนี แล้วแค่นเสียงเย็นชา “ฮูหยินสวี่ หวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูด”
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็พุ่งไปถึงหน้าประตู ก้าวฉับ ๆ หายเข้าไปในความมืด ราวกับมีผีไล่ตามอยู่ข้างหลัง
สวี่หมิงจูถอนหายใจยาว
ไปแล้ว ๆ พรหมจรรย์ของพระเอกรอดแล้ว
นางเอกจะได้ไม่รังเกียจว่าเขาไม่บริสุทธิ์
รอเธอหาทางหาเงินมาคืนเขา แล้วค่อยหย่ากัน แบบนี้บางทีเธออาจรักษาชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ได้
สวี่หมิงจูยังสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย นางเอาเสื้อคลุมมาพันตัวลวก ๆ แล้วเดินไปที่กระจกทองแดง
กระจกทองแดงสีเหลืองสลัวสะท้อนใบหน้าของเจ้าของร่างเดิมออกมา สวี่หมิงจูสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ
คนในกระจกยังเหลือเค้าความเป็นคนอยู่บ้างไหมเนี่ย?
ผมถูกกดทับจนเครื่องประดับยุ่งเหยิง ใบหน้าเล็ก ๆ พอกแป้งขาวหนาเตอะราวกับเอาไว้ทาผนัง แก้มทั้งสองข้างปัดชาดแดงเป็นปื้น คิ้วหนาเข้มโก่งชี้ตรงไปทางขมับ