วันถัดจากวันที่เซ็นสัญญา เซี่ยเยี่ยนย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักเยาวชนที่สโมสรจัดไว้ให้
หอพักอยู่ในอาคารหลังเล็กใกล้เมืองกีฬา เป็นห้องพักคู่ แม้พื้นที่ไม่กว้างนัก แต่ก็จัดเก็บสะอาดเรียบร้อย
มีเตียงเดี่ยวสองเตียง โต๊ะเขียนหนังสือสองตัว ตู้เสื้อผ้าหนึ่งตู้ และระเบียงเล็ก ๆ หนึ่งแห่ง
มองออกไปนอกหน้าต่างจะเห็นสนามฝึกซ้อมอยู่ไกล ๆ
ตอนเซี่ยเยี่ยนลากกระเป๋าเดินทางเปิดประตูเข้าไป ก็มีคนอยู่ข้างในแล้ว
เด็กหนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิเล่นเกมอยู่บนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง ดวงตาเป็นประกาย
“ไง เพื่อนร่วมห้องคนใหม่!”
เด็กหนุ่มโยนจอยเกมทิ้งแล้วกระโดดลงจากเตียง ยื่นมือออกมาอย่างกระตือรือร้น “ลูกัส ลูกัส มาร์ติเนซ เรียกฉันว่าลูกาก็ได้”
“เซี่ยเยี่ยน”
เซี่ยเยี่ยนวางกระเป๋าเดินทางลง แล้วยื่นมือไปจับมือกับเขา
มือลูกัสเล็กมาก แต่จับมือแน่นทีเดียว
เขากวาดตามองเซี่ยเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
“นายคืออัจฉริยะจากจีนคนนั้นเหรอ? ทั้งทีมพูดกันทั่วว่าเรอัลมาดริดเซ็นปีกซ้ายชาวจีนมา เป็นคนแรกในรอบ 14 ปีเลย!”
เมื่อวานลูกัสพลาดการฝึกซ้อมเพราะบาดเจ็บ
เซี่ยเยี่ยนยิ้มเขิน ๆ “อัจฉริยะอะไรกัน แค่มาเล่นฟุตบอลเท่านั้นเอง”
“ถ่อมตัวจัง!”
ลูกัสตบไหล่เขา “คนที่เรอัลมาดริดเลือกจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง?”
“ฉันบอกเลยนะ ฉันดูคลิปไฮไลต์ของนายจากรายการระดับประเทศแล้ว เท้าซ้ายนั่นมัน...”
เขาทำท่าประกอบ “ฟิ้ว! ยิงไกลสุดสวย!”
เซี่ยเยี่ยนถูกเขาทำเอาหัวเราะ
ลูกัสคนนี้ตัวไม่สูง อย่างมากก็แค่ 170 เซนติเมตร ผอมกะหร่อง แต่กระฉับกระเฉงสุด ๆ พูดเก่งราวกับปืนกล พอเริ่มพูดก็หยุดไม่ได้
“เล่นตำแหน่งไหนเหรอ?” เซี่ยเยี่ยนถาม
“กองกลาง เล่นได้ทุกตำแหน่ง”
ลูกัสตบอกตัวเอง “มิดฟิลด์ตัวรับ ตัวรุก ปีกกึ่งกองกลาง ให้เล่นตรงไหนก็เล่นตรงนั้นได้ สารพัดประโยชน์ เข้าใจไหม?”
“ทีมขาดคนตรงไหน ฉันก็ไปอุดตรงนั้น”
ตอนพูด น้ำเสียงเขาฟังสบาย ๆ แต่เซี่ยเยี่ยนสังเกตเห็นแววตาวูบไหวไปชั่วขณะ
สารพัดประโยชน์ พูดอีกอย่างก็คือ—ไม่มีตำแหน่งไหนที่เป็นตัวจริงอย่างแท้จริง
“ก่อนหน้านี้เล่นอยู่ที่ไหน?”
“ลา มาเซีย”
สีหน้าของลูกัสแปลกไปเล็กน้อยตอนพูดชื่อนี้ “ทีมเยาวชนของบาร์เซโลนา เล่นอยู่ที่นั่นมาห้าปี”
เซี่ยเยี่ยนชะงักไปนิดหนึ่ง
ลา มาเซีย ศูนย์ฝึกเยาวชนของบาร์เซโลนา เป็นหนึ่งในระบบปั้นนักเตะเยาวชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก
นักเตะที่ออกมาจากที่นั่น ทำไมถึงมาอยู่เรอัลมาดริด กัสติยาได้ล่ะ?
ลูกัสมองออกว่าเขาสงสัย จึงยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย
“ลา มาเซียมีอัจฉริยะเยอะเกินไป ฝีมือระดับฉันอยู่ที่นั่นก็ไม่มีวันได้ลงเล่นหรอก”
“กองกลางของพวกเขามีแต่ตัวแบบชาบีกับอิเนียสตา ส่วนฉันล่ะ? ตัวเล็กสูงแค่ 170 เซนติเมตร ความเร็วก็ไม่เด่น ร่างกายก็ไม่แข็งแกร่ง เทคนิคก็พอใช้เท่านั้น”
เขายักไหล่ “กัสติยาให้สัญญาฉันมา ฉันก็เลยมา ยังไงก็เล่นฟุตบอลเหมือนกัน เล่นที่ไหนก็เล่นได้ทั้งนั้น”
เซี่ยเยี่ยนมองเขาโดยไม่พูดอะไร
ฟังออกว่าปากลูกัสพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับยังรู้สึกอยู่
นักเตะที่ออกมาจากลา มาเซียล้วนมีความหยิ่งทะนงอยู่ในสายเลือด แต่ความจริงก็คือ—เขาไม่ใช่อัจฉริยะ เป็นแค่คนธรรมดาที่พยายามอย่างหนักคนหนึ่งเท่านั้น
“เออจริงสิ”
เซี่ยเยี่ยนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงค้นถุงปิดผนึกจากกระเป๋าเดินทาง “ฉันเอาของกินขึ้นชื่อจากบ้านมา มีตีนไก่อบเกลือกับเนื้อวัวแห้ง ลองชิมไหม?”
“ตีนไก่เหรอ?”
ลูกัสขยับเข้ามา จ้องตีนไก่ในถุงอยู่นาน สีหน้าดูสับสนเล็กน้อย “นี่...กินได้เหรอ?”
“กินได้สิ เป็นของขึ้นชื่อบ้านฉัน”
เซี่ยเยี่ยนยื่นให้เขาหนึ่งชิ้น “ลองดู ถ้าไม่อร่อยก็ถุยทิ้งได้”
ลูกัสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับไปแล้วค่อย ๆ กัดคำเล็ก ๆ
จากนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
“ว้าว—อร่อยมาก!”
เขากินตีนไก่หมดในไม่กี่คำ แล้วเอื้อมมือไปหยิบอีก “เค็มหอมกำลังดี แถมเหนียวนุ่มด้วย! เรียกว่าอะไรนะ? อบเกลือเหรอ?”
“ตีนไก่อบเกลือ เป็นอาหารบ้านฉัน”
เซี่ยเยี่ยนยิ้ม
น่องไก่อบเกลือที่พ่อเอากลับบ้าน รสชาติก็แบบนี้แหละ
“บ้านนายมีความสุขจริง ๆ!”
ลูกัสพูดทั้งเคี้ยวอย่างอู้อี้ “บอกเลยว่าแม่ฉันก็ทำอาหารอร่อย วันหยุดคราวหน้าฉันพานายกลับบ้าน ให้แม่ทำข้าวผัดซีฟู้ดกับแฮมอิเบริโกให้กิน กินได้ไม่อั้น!”
“ได้เลย”
เซี่ยเยี่ยนรับปาก
ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่บนระเบียงเล็ก ๆ ของหอพัก พลางแทะตีนไก่ไปด้วย ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็สนิทกันราวกับรู้จักกันมาหลายปี
เซี่ยเยี่ยนรู้ว่าบ้านลูกัสอยู่ในมาดริด พ่อแม่เป็นมนุษย์เงินเดือนธรรมดา และเขายังมีน้องสาวอีกคน
เพราะสะดวกต่อการฝึกซ้อม ปกติเขาจึงพักอยู่หอ วันหยุดสุดสัปดาห์ค่อยกลับบ้าน
เขาเล่นให้กัสติยามาครึ่งปีแล้ว ไม่ใช่ตัวจริง ได้ลงสนามในฐานะตัวสำรองครั้งละสิบกว่านาทีถึงยี่สิบนาที สถิติก็ธรรมดา
ลูกัสเองก็รู้ว่าเซี่ยเยี่ยนอายุ 17 ปี มาจากสถาบันฉินหลิงของจีน นี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางไปต่างประเทศ ภาษาสเปนพูดได้แค่ “สวัสดี” “ขอบคุณ” กับ “ลาก่อน” ส่วนภาษาอังกฤษก็พอสื่อสารง่าย ๆ ได้เท่านั้น
“เรื่องภาษาให้ฉันจัดการเอง”
ลูกัสตบอก “ตาแก่เมเนนเดซพูดติดสำเนียง ฉันจะแปลให้ เพื่อนร่วมทีมแต่ละคนมีนิสัยยังไงฉันก็รู้หมด ใครเข้ากับคนง่าย ใครอย่าไปแหยม เดี๋ยวฉันค่อย ๆ เล่าให้นายฟัง”
“งั้นก็รบกวนด้วยนะ”
“รบกวนอะไรกัน!”
ลูกัสโบกมือ “ต่อไปเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้ว เรื่องของนายก็เป็นเรื่องของฉัน ใครกล้ารังแกนาย ฉันไม่ยอมคนแรกแน่!”
เซี่ยเยี่ยนมองท่าทางจริงจังของเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ
ไม่คิดเลยว่าเพื่อนคนแรกในต่างแดนจะเข้ามาในชีวิตเร็วขนาดนี้
........
การฝึกซ้อมในวันถัดมา ทำให้เซี่ยเยี่ยนได้สัมผัสความเข้มข้นของกัสติยาอย่างแท้จริง
การฝึกของเมเนนเดซขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ตั้งแต่วิ่งวอร์มอัป ลิงชิงบอล ซ้อมแท็กติก ไปจนถึงแบ่งทีมลงแข่ง ทุกอย่างต่อเนื่องเป็นทอด ๆ แทบไม่มีเวลาพักระหว่างทาง
ตอนแรกเซี่ยเยี่ยนยังตามทัน แต่พอถึงช่วงแบ่งทีมแข่ง จุดอ่อนด้านการปะทะร่างกายก็ปรากฏออกมา
ครั้งหนึ่งเขารับบอลทางฝั่งซ้าย เพิ่งแตะบอลไปข้างหน้า แบ็กขวาตัวจริงของอีกฝ่ายก็เข้าประชิด ก่อนกระแทกไหล่ใส่เขาอย่างแรง
เซี่ยเยี่ยนเซถลา บอลถูกแย่งไป ส่วนตัวเขาก็ล้มลงบนสนามหญ้า
แบ็กขวาคนนั้นไม่แม้แต่จะหันมามองเขา ลุกเดินจากไปทันที
“เฮ้! เล่นแรงไปหน่อยไหม!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง
ลูกัสวิ่งเข้ามาดึงเซี่ยเยี่ยนขึ้น แล้วตะโกนใส่แบ็กขวาคนนั้นเป็นภาษาสเปนอยู่สองสามประโยค พูดเร็วมากจนเซี่ยเยี่ยนฟังออกแค่ไม่กี่คำ
แบ็กขวาคนนั้นยักไหล่ ไม่ตอบอะไร แล้ววิ่งออกไป
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ลูกัสกวาดตามองเซี่ยเยี่ยน “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร แค่โดนชนเท่านั้น”
เซี่ยเยี่ยนปัดเศษหญ้าบนตัว “ขอบใจนะ เขาเป็นใคร?”
“การ์บาฆาล ดาเนียล การ์บาฆาล”
ลูกัสลดเสียงลง “แบ็กขวาตัวจริง อายุ 18 เป็นคนท้องถิ่นมาดริด เติบโตมากับทีมเยาวชนเรอัลมาดริด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย “แล้วก็...ช่วงนี้เขาได้ไปซ้อมกับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งคราวแล้ว”
“มูรินโญเพิ่งมาถึงช่วงซัมเมอร์ พอเริ่มฝึกซ้อมวันแรกก็เรียกเขาไปซ้อมกับทีมชุดใหญ่เลย”
“ได้ยินว่ามูรินโญให้ความสำคัญกับเขามาก บอกว่าเขามีแววจะเป็นแบ็กขวาตัวจริงในอนาคต”
เซี่ยเยี่ยนชะงักไปนิดหนึ่ง
ได้ซ้อมกับทีมชุดใหญ่เหรอ?
เขามองแผ่นหลังของการ์บาฆาล
อายุ 18 เป็นแบ็กขวาตัวจริงของกัสติยา แถวยังถูกโค้ชทีมชุดใหญ่เรียกชื่อ และได้ซ้อมร่วมกับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งคราว
นั่นหมายความว่าอะไร? หมายความว่าการ์บาฆาลเริ่มก้าวเข้าใกล้ประตูสู่ทีมชุดใหญ่แล้ว เหลือเพียงโอกาสลงสนามอย่างเป็นทางการเท่านั้น
ส่วนเขา เซี่ยเยี่ยน อายุ 17 ปี เป็นนักเตะจีนหน้าใหม่ที่ยังไม่ได้ตำแหน่งตัวจริงในกัสติยา ต้องดิ้นรนแย่งโอกาสลงสนาม
นี่แหละคือช่องว่าง
ช่องว่างที่เห็นกันชัด ๆ
การ์บาฆาล
ในกัสติยาปี 2010 ชื่อนี้ยังเป็นเพียงแบ็กขวาดาวรุ่งที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง
แต่ถ้าเป็นอีกหลายปีให้หลัง ชื่อนี้จะมีความหมายมากมาย
แบ็กขวาตัวจริงของเรอัลมาดริด ขาประจำทีมชาติสเปน หนึ่งในแบ็กขวาที่ดีที่สุดในโลกฟุตบอล
ตอนนี้เซี่ยเยี่ยนรู้เพียงว่า ไอ้หนุ่มตรงหน้าอายุแก่กว่าเขาไม่ถึงปีคนนี้เล่นเกมรับดุดันจริง ๆ และเป็นคู่แข่งที่รับมือยากคนแรกที่เขาเจอในกัสติยา
“การ์บาฆาลเล่นหนักเป็นประจำ เกมรับดุดัน ความฟิตดี วิ่งขึ้นลงได้ตลอด”
ลูกัสอธิบายต่อ “ต่อไปถ้าเขาประกบ นายก็ระวังหน่อย อย่าไปฝืนปะทะ ใช้ความเร็วกับการเปลี่ยนทิศทางเล่นงานเขา แต่...”
ลูกัสยิ้มขื่น “พูดตามตรง ปีกของกัสติยาที่เลี้ยงผ่านการ์บาฆาลได้มีไม่กี่คนหรอก”
“เซนส์เกมรับเขาดีมาก ไม่หลงกลท่าหลอกเลย”
เซี่ยเยี่ยนพยักหน้า จดจำคำพูดเหล่านั้นไว้ในใจ
ระหว่างซ้อมแท็กติก เมเนนเดซยืนอธิบายอยู่ข้างสนามเป็นภาษาสเปนล้วน แถมยังพูดเร็ว เซี่ยเยี่ยนฟังแล้วจับต้นชนปลายไม่ถูก
ลูกัสยืนอยู่ข้าง ๆ คอยแปลเป็นภาษาอังกฤษให้เบา ๆ
“เขาบอกว่าเล่นระบบ 4-2-3-1 ปีกต้องตัดเข้าในให้มากขึ้น แล้วประสานงานกับกองกลาง อย่าเอาแต่พาบอลไปสุดเส้น...ตอนตั้งรับ ปีกต้องวิ่งลงมาช่วยไล่บอลจนถึงแถวเส้นกึ่งกลางสนาม...เขาบอกว่า...”
เซี่ยเยี่ยนฟังไปพยักหน้าไป จดจำใจความสำคัญของแท็กติกไว้
ระหว่างการฝึกซ้อม ทักษะและความเร็วของเซี่ยเยี่ยนยังแสดงออกมาให้เห็น
ครั้งหนึ่งเขาได้บอลทางขวา แทนที่จะฝืนเลี้ยงผ่านคู่แข่ง เขาทำตามที่เมเนนเดซบอกด้วยการตัดเข้าใน ประสานงานชิ่งหนึ่งสองกับกองกลาง แล้วซัดด้วยเท้าซ้าย บอลเฉี่ยวเสาประตูพุ่งเข้ามุมอับ
โมราตาที่อยู่ข้างสนามผิวปาก แล้ววิ่งเข้ามาตบไหล่เขา “ยิงสวย!”
เซี่ยเยี่ยนยิ้ม แล้วหันไปมองเมเนนเดซข้างสนาม
เมเนนเดซกอดอก สีหน้าเรียบเฉย ไม่พูดอะไรสักคำ
รอยยิ้มของเซี่ยเยี่ยนจางลงเล็กน้อย
เขารู้ว่าตาแก่นี่ไม่ชมใครง่าย ๆ
หลังฝึกซ้อมเสร็จ เซี่ยเยี่ยนตั้งใจเปิดหน้าต่างสถานะระบบดู
ความชำนาญ: 32%
เพิ่มจาก 30% เป็น 32% ฝึกซ้อมหนึ่งครั้งได้สองแต้ม ถ้าเป็นแบบนี้กว่าจะปั้นความชำนาญให้สูงคงต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่อย่างน้อยมันก็เพิ่มขึ้น
เพื่อนร่วมทีมกลับไปกันหมดแล้ว ในสนามฝึกซ้อมเหลือเพียงเซี่ยเยี่ยนกับลูกัส
“นายไม่กลับเหรอ?”
ลูกัสกำลังเก็บของ พอเห็นเซี่ยเยี่ยนหยิบลูกฟุตบอลกว่าสิบลูกออกจากตะกร้า ก็ชะงักไป
“จะซ้อมลูกตั้งเตะเพิ่มอีกหน่อย” เซี่ยเยี่ยนตอบ
“ได้สิ ฉันอยู่เป็นเพื่อน”
ลูกัสโยนกระเป๋าลงพื้น “ฉันช่วยเก็บบอลให้”
“ไม่ต้อง นายกลับไปก่อนเถอะ...”
“จะพูดอะไรไร้สาระ”
ลูกัสขัดขึ้น “เพื่อนร่วมห้องซ้อมเพิ่ม ฉันจะกลับก่อนได้ยังไง? ไม่เห็นใจกันเลย”
เซี่ยเยี่ยนยิ้มอย่างจนใจ ไม่ปฏิเสธอีก
เขาวางบอลไว้หน้ากรอบเขตโทษ ถอยหลัง วิ่งเข้าหา แล้วซัดด้วยเท้าซ้าย
ปัง!
บอลกระแทกตรงรอยต่อระหว่างคานกับเสา ก่อนเด้งเข้าประตู
มุมเก้าสิบองศา
“โห!”
ลูกัสตะโกนจากหลังประตู “เท้าซ้ายติดกล้องเล็งมาหรือไง?!”
เซี่ยเยี่ยนไม่พูดอะไร วางบอลอีกลูก ตั้งท่า แล้วซัด
เข้ามุมเก้าสิบองศาอีกลูก
ลูกที่สาม ลูกที่สี่ ลูกที่ห้า...
ลูกัสเก็บบอลจนหอบแฮ่ก ปากก็ยังบ่นไม่หยุด
“สัตว์ประหลาด...นี่มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ...ลูกยิงแม่นขนาดนี้ ในทีมชุดใหญ่ยังมีไม่กี่คนที่ทำได้...”
พอวางลูกที่หกเสร็จ หางตาของเซี่ยเยี่ยนก็เห็นใครคนหนึ่งมายืนอยู่ริมสนามฝึกซ้อม
ชายคนหนึ่งสวมชุดฝึกซ้อมของเรอัลมาดริด รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา กำลังพิงรั้วมองเขาอยู่
เซี่ยเยี่ยนชะงักการเคลื่อนไหว
กาก้า
กาก้าอีกแล้ว
พอกาก้าเห็นว่าเซี่ยเยี่ยนสังเกตเห็นเขา ก็ยิ้มบาง ๆ แล้วทักเป็นภาษาอังกฤษ “ยังซ้อมเพิ่มอยู่อีกเหรอ?”
“คะ...ครับ”
เสียงของเซี่ยเยี่ยนเริ่มติดขัดอีกครั้ง
เขาหันไปมองลูกัสที่อยู่หลังประตู ลูกัสยืนอึ้งจนปากอ้าค้างกว้างพอจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ ลูกฟุตบอลในมือก็หล่นลงพื้นแล้ว
นั่นกาก้าเชียวนะ! เจ้าของรางวัลบัลลงดอร์! นักเตะระดับท็อปของโลกฟุตบอล!
“ลูกฟรีคิกของนาย” กาก้าชี้ไปที่ประตู “วิถีบอลสวย ความเร็วก็ใช้ได้ แต่...”
เขาเดินเข้าไปในสนาม หยิบบอลจากตะกร้าแล้ววางไว้หน้ากรอบเขตโทษ
“ดูนะ ตอนวิ่งเข้าหาบอล ก้าวสุดท้ายต้องยาวขึ้นอีกนิด เท้าหลักที่ใช้ค้ำอยู่ใกล้บอลขึ้นอีกครึ่งฝ่าเท้า แบบนี้จุดที่สัมผัสบอลจะแม่นกว่า วิถีก็จะโค้งหลอกตาขึ้น”
กาก้าถอยหลัง วิ่งเข้าหาบอล แล้วซัดด้วยเท้าซ้าย
ลูกบอลโค้งเป็นวิถีเกือบสมบูรณ์แบบ พุ่งหวือเข้ามุมอับของประตู ความเร็วสูงกว่าลูกฟรีคิกของเซี่ยเยี่ยน แถมยังโค้งได้พิสดารกว่า
“ลองดูสิ”
กาก้าเก็บบอลกลับมาแล้วยื่นให้เซี่ยเยี่ยน
เซี่ยเยี่ยนรับบอลมา มือสั่นเล็กน้อย
กาก้าสอนลูกฟรีคิกให้เขาด้วยตัวเองงั้นเหรอ?
เขาสูดหายใจลึก ทำตามที่กาก้าบอก ยืดก้าวสุดท้ายตอนวิ่งเข้าหาบอลให้ยาวขึ้น ขยับเท้าหลักเข้าใกล้บอลกว่าเดิม แล้วซัดด้วยเท้าซ้าย
ปัง!
บอลเข้าประตู แถมยังโค้งหลอกตากว่าก่อนหน้า พุ่งเฉียดด้านในของเสาประตูเข้าไป
“ดีมาก”
กาก้าพยักหน้า “นายมีพรสวรรค์ดี สัมผัสบอลก็ยอดเยี่ยม จำไว้นะ ลูกฟรีคิกไม่ได้อาศัยแค่ฝีเท้า แต่ยังต้องมีสภาพจิตใจที่ดีด้วย”
“ตอนยิงให้คิดถึงแค่มุมอับของประตู อย่าคิดเรื่องอื่น”
เซี่ยเยี่ยนพยักหน้าอย่างตั้งใจ จดจำคำพูดนี้ไว้ในใจ
“นายชื่อเซี่ยเยี่ยนใช่ไหม?” กาก้าถาม
“ครับ”
“นักเตะใหม่ของกัสติยา ปีกซ้ายอัจฉริยะจากจีน”
กาก้ายิ้ม “ฉันได้ยินหมอประจำทีมพูดถึงนาย เขาบอกว่าผลตรวจร่างกายของนายออกมาดี ตั้งใจฝึกต่อไป นายมีอนาคต”
พูดจบ กาก้าก็ตบไหล่เขา แล้วหันเดินไปทางศูนย์ฟื้นฟูร่างกาย
“อ้อ” กาก้าเดินไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา “สัปดาห์หน้าฉันอาจเริ่มฝึกซ้อมกับบอล แล้วมาซ้อมกับพวกนายด้วย ไว้เจอกัน”
“ครับ...ได้ครับ!”
เซี่ยเยี่ยนพยักหน้าแรง ๆ
แผ่นหลังของกาก้าหายลับไปตรงปลายสนาม เซี่ยเยี่ยนยังยืนงงอยู่ที่เดิม
“โห โห โห...”
ลูกัสพุ่งเข้ามาคว้าแขนเซี่ยเยี่ยนแล้วเขย่าแรง ๆ “กาก้า! นั่นกาก้า! เขาคุยกับนายด้วย! ยังสอนลูกฟรีคิกให้อีก! แถมยังตบไหล่นายด้วย! นายรู้จักกาก้าเหรอ?!”
“ไม่รู้จัก...”
เซี่ยเยี่ยนยิ้มขื่น “ก็แค่...บังเอิญเจอกัน”
“บังเอิญเจอเนี่ยนะ?!”
เสียงลูกัสแหลมขึ้น “ฉันเล่นให้กัสติยามาครึ่งปี ยังแทบไม่เคยเห็นหน้ากาก้าเลย นายเพิ่งมาได้สองวัน กาก้าก็สอนลูกฟรีคิกให้แล้ว?! ดวงอะไรของนายเนี่ย!”
เซี่ยเยี่ยนไม่ตอบ เพราะความสนใจถูกหน้าต่างระบบที่สว่างขึ้นในห้วงความคิดดึงไปแล้ว
【ตรวจพบการปฏิสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับนักเตะระดับท็อป เปิดใช้งานกลไกรางวัลลับ】
【ได้รับภารกิจ: การยอมรับจากกาก้า】
【ความคืบหน้าภารกิจอัปเดต: ปฏิสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับกาก้าสำเร็จ ได้รับเศษการ์ดกาก้า ×1】
【ความคืบหน้าปัจจุบัน: เศษการ์ดกาก้า 2/4】
【รวบรวมเศษการ์ดครบ 4 ชิ้น แลกรับการ์ดสีม่วง — กาก้า (บราซิล, กองกลางตัวรุก)】
ลมหายใจของเซี่ยเยี่ยนถี่กระชั้นขึ้น
2/4 แล้ว
เหลือเศษการ์ดอีกสองชิ้น ก็จะแลกการ์ดสีม่วงของกาก้าได้
เขามองไปยังคลังการ์ด เศษการ์ดของกาก้าบนภาพเงาสีเทาเพิ่มจาก 1/4 เป็น 2/4
“เซี่ยเยี่ยน? เซี่ยเยี่ยน!”
ลูกัสโบกมือผ่านหน้าเขา “เหม่ออะไรอยู่?”
“ไม่มีอะไร”
เซี่ยเยี่ยนได้สติกลับมาแล้วยิ้ม “แค่...ไม่อยากเชื่อเท่านั้นเอง”
“ฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน!”
ลูกัสตื่นเต้นจนหน้าแดง “ไม่ได้แล้ว ฉันต้องกลับไปบอกแม่ว่าเพื่อนร่วมห้องฉันรู้จักกาก้า! ไม่สิ ต้องบอกว่ากาก้าสอนลูกฟรีคิกให้เพื่อนร่วมห้องฉัน!”
เซี่ยเยี่ยนถูกเขาทำเอาหัวเราะ
มองลูกัสที่ออกท่าทางดีใจสุดขีดแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าการมามาดริดอาจไม่ได้ยากอย่างที่คิด
อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนร่วมห้อง มีเพื่อนคนหนึ่งแล้ว
หลังการฝึกซ้อมวันถัดมา เมเนนเดซเรียกทั้งทีมมารวมตัวกัน
“อีกสามวันจะมีเกมฝึกซ้อมภายในทีม”
น้ำเสียงของเมเนนเดซไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “ทีมตัวจริงเจอกับทีมสำรอง คนที่ทำผลงานได้ดีจะมีชื่อในทีมชุดอุ่นเครื่องสุดสัปดาห์นี้”
เขาเริ่มอ่านรายชื่อผู้เล่นและตำแหน่งของแต่ละทีม
ทีมตัวจริง: เชรีเชฟ (ปีกซ้าย), โมราตา (กองหน้าตัวเป้า), การ์บาฆาล (แบ็กขวา)...
ทีมสำรอง: เซี่ยเยี่ยน (ปีกซ้าย), ลูกัส (กองกลาง)...
พอได้ยินตำแหน่งของตัวเอง เซี่ยเยี่ยนก็ขมวดคิ้ว
ปีกซ้าย
การ์ดเซ็ตของเขาสร้างขึ้นโดยมีโอลิเซเป็นแกนหลัก
แม้ไม่รู้ว่าโอลิเซเป็นใคร แต่การ์ดใบนี้เป็นการ์ดปีกถนัดเท้าตรงข้ามแบบฉบับนักเตะเท้าซ้าย เล่นทางขวาแล้วตัดเข้าในเพื่อยิงประตู
ระหว่างฝึกซ้อมตามปกติ เซี่ยเยี่ยนเล่นปีกซ้ายก็ยังแสดงฝีมือออกมาได้หกส่วน อย่างไรเสียพื้นฐานกับเทคนิคก็มีอยู่แล้ว แต่โบนัสที่แท้จริงของการ์ดเซ็ตจะเกิดขึ้นเมื่อเล่นตำแหน่งปีกขวา
เมเนนเดซจับเขาเล่นปีกซ้าย แถมจากการสังเกตการฝึกซ้อมในช่วงไม่กี่วันมานี้ แท็กติกของเมเนนเดซกำหนดให้ปีกซ้ายวิ่งไปสุดเส้นเปิดบอลมากขึ้น ลดการตัดเข้าใน—ซึ่งตรงข้ามกับจุดเด่นของการ์ดเซ็ตพอดี
เซี่ยเยี่ยนก้มมองหน้าต่างสถานะระบบโดยไม่รู้ตัว
ความเข้ากัน: 40%
เป็นอย่างที่คิด
จาก 60% ตอนฝึกซ้อมตามปกติลดฮวบเหลือ 40% ตำแหน่งไม่เข้ากัน แท็กติกก็สวนทางกับจุดเด่นของการ์ดเซ็ต โบนัสจึงลดลงอย่างหนัก
ใจเซี่ยเยี่ยนหนักอึ้ง
เขารู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน แต่พูดออกไปไม่ได้ ความลับของระบบ เขาบอกใครไม่ได้ทั้งนั้น
“เซี่ยเยี่ยน?”
ลูกัสขยับเข้ามา “สีหน้านายไม่ค่อยดี เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร”
เซี่ยเยี่ยนส่ายหน้า “แค่...ปีกซ้ายไม่ใช่ตำแหน่งที่ฉันถนัดที่สุด”
“หา?”
ลูกัสชะงัก “นายถนัดเท้าซ้ายไม่ใช่เหรอ? ถนัดเท้าซ้ายเล่นปีกซ้ายก็ใช้เท้าถนัดสิ ทำไมถึงไม่ถนัดล่ะ?”
เซี่ยเยี่ยนอ้าปาก แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
จะให้พูดว่า “การ์ดเซ็ตในระบบของฉันปรับมาเพื่อปีกขวาถนัดเท้าตรงข้าม” ก็ไม่ได้เสียด้วย
“ก็...เป็นเรื่องความเคยชินน่ะ”
เซี่ยเยี่ยนตอบอ้อม ๆ “เมื่อก่อนที่สถาบันฉินหลิง โค้ชให้ฉันเล่นปีกขวาแล้วตัดเข้าในบ้าง ฉันเล่นตำแหน่งนั้นบ่อยกว่า”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
ลูกัสพยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก “ไม่เป็นไร ปีกซ้ายก็เล่นได้ เทคนิคดีขนาดนั้น ปรับตัวหน่อยก็ได้แล้ว อีกอย่าง...”
เขาเหลือบมองไปทางทีมตัวจริง แล้วลดเสียงลง
“การ์บาฆาลเล่นแบ็กขวาในทีมตัวจริง ส่วนนายเล่นปีกซ้าย พอดีต้องดวลกันตัวต่อตัว นายต้องระวังให้ดี หมอนั่นเล่นเกมรับดุดันจริง ๆ”
เซี่ยเยี่ยนมองตามสายตาของลูกัสไป
การ์บาฆาลกำลังคุยกับเชรีเชฟ สีหน้าสบาย ๆ บางครั้งก็หัวเราะ
อายุแค่ 18 แต่ร่างกายแข็งแรงมาก สูง 173 เซนติเมตร ไม่ได้สูงนัก แต่ช่วงล่างมั่นคง แถมยังระเบิดพลังได้ดี
เซี่ยเยี่ยนกำหมัดแน่น
อีกสามวัน เขาต้องเล่นปีกซ้ายเผชิญหน้ากับแบ็กขวาที่เก่งที่สุดของกัสติยา ซึ่งเป็นนักเตะที่เข้าใกล้การได้ขึ้นทีมชุดใหญ่แล้ว
ส่วนความเข้ากันของการ์ดเซ็ตเขามีเพียง 40%
.......
สามวันต่อมา เกมฝึกซ้อมภายในทีมเริ่มขึ้น
ที่สนามฝึกซ้อมบัลเดเบบัส ทีมตัวจริงสวมเสื้อกั๊กสีเหลือง ส่วนทีมสำรองสวมเสื้อกั๊กสีส้ม นักเตะทั้งสองทีมกำลังวอร์มอัป
เซี่ยเยี่ยนยืนอยู่ทางซ้ายของทีมสำรอง ขยับข้อเท้าเตรียมพร้อม สีหน้าจริงจัง
การ์บาฆาลยืนอยู่ทางขวาของทีมตัวจริง กำลังคุยกับกองหลังข้าง ๆ นาน ๆ ครั้งก็เหลือบมองมาทางทีมสำรอง สายตาหยุดอยู่บนตัวเซี่ยเยี่ยนครึ่งวินาที ก่อนจะเลื่อนไปทางอื่น
แววตานั้นไม่มีทั้งความดูแคลนและความใส่ใจ เป็นเพียงการประเมินคู่แข่งอย่างเรียบเฉยและเป็นมืออาชีพ
ความเรียบเฉยแบบนี้ทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าการถูกดูแคลน
เพราะมันหมายความว่า ในสายตาการ์บาฆาล เซี่ยเยี่ยนยังไม่คู่ควรให้เขาเอาจริงด้วย
“นักเตะทั้งสองทีม ลงสนาม!”
ผู้ช่วยโค้ชตะโกน
การแข่งขันเริ่มขึ้น
ทีมสำรองได้เขี่ยบอล ลูกัสรับบอลตรงกลางสนาม กวาดตามองรอบ ๆ แล้วจ่ายบอลออกไปทางซ้ายให้เซี่ยเยี่ยน
เซี่ยเยี่ยนรับบอล เพิ่งแตะไปได้ก้าวเดียว การ์บาฆาลก็เข้ามาประกบ
ทั้งเร็ว ทั้งเข้าบอลแม่น แถมยังปะทะร่างกายได้แข็งแกร่ง
เซี่ยเยี่ยนพยายามเปลี่ยนทิศทางเลี้ยงผ่าน แต่การ์บาฆาลไม่หลงกลท่าหลอกเลย จุดศูนย์ถ่วงมั่นคงราวกับตอกติดพื้น แล้วเอื้อมเท้าแหย่บอลจนแย่งไปได้
สะอาดหมดจด
เซี่ยเยี่ยนยังไม่ทันได้ขยับเป็นครั้งที่สอง บอลก็ถูกแย่งไปแล้ว
หลังแย่งบอลได้ การ์บาฆาลเปิดบอลยาวสวนกลับทันที กองหน้าของทีมตัวจริงหลุดเดี่ยว แต่ผู้รักษาประตูทีมสำรองปัดออกไปได้
“หวุดหวิด!”
ลูกัสวิ่งเข้ามาดึงเซี่ยเยี่ยน “ไม่เป็นไร ลูกแรกเอง ลองจับจังหวะดูก่อน”
เซี่ยเยี่ยนพยักหน้า แต่ในใจรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องจับจังหวะ
ความเข้ากัน 40% หมายความว่าโบนัสจากระบบของเขาถูกลดลงไปสองส่วน
ส่วนการ์บาฆาลเป็นแบ็กขวาที่เก่งที่สุดของกัสติยา ฝีมือเดิมก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว แถมช่วงนี้ยังได้ซ้อมกับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งคราว อยู่ในช่วงฟอร์มดี
คนหนึ่งอ่อนลง อีกคนแข็งแกร่งขึ้น ช่องว่างจึงยิ่งถ่างกว้าง
ตลอด 20 นาทีต่อมา เซี่ยเยี่ยนได้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่า “โดนเล่นงานจนทำอะไรไม่ได้”
ครั้งที่สองที่ได้บอล เขาพยายามเร่งความเร็วพาบอลไปสุดเส้น การ์บาฆาลเบียดด้วยร่างกายจนเสียการทรงตัว บอลถูกบังออกไปข้างสนาม
ครั้งที่สาม เขาพยายามตัดเข้าใน แต่การ์บาฆาลดักปิดทางด้านในไว้ก่อน ทำได้แค่ส่งบอลกลับหลัง
ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้า...
เซี่ยเยี่ยนแทบทำอะไรไม่ได้เลยทางฝั่งซ้าย
เลี้ยงผ่านก็ไม่ได้ เปิดบอลก็โดนบล็อก ตัดเข้าในก็ถูกปิดทาง
การ์บาฆาลเป็นเหมือนกำแพงที่ขวางระหว่างเขากับประตูเอาไว้แน่นหนา
ส่วนการ์บาฆาลเอง นอกจากตั้งรับแล้ว ยังเติมเกมรุกขึ้นไปช่วยทีมได้บ่อย ๆ การเปิดบอลจากทางขวาสองครั้งสร้างความอันตรายให้คู่แข่ง
นาทีที่ 28 การ์บาฆาลเติมเกมรุกทางขวาแล้วเปิดบอลเข้ากรอบเขตโทษให้โมราตา โหม่งทำประตู
1-0 ทีมตัวจริงขึ้นนำ
นาทีที่ 35 เชรีเชฟตัดเข้าในจากทางซ้ายแล้วยิง ผู้รักษาประตูปัดบอลออกมา การ์บาฆาลตามเข้ามาซ้ำเข้าประตู
2-0
ประตูทั้งสองลูกล้วนเกี่ยวข้องกับการ์บาฆาล
ส่วนเซี่ยเยี่ยนหายไปจากเกมทางฝั่งซ้าย
เสียงนกหวีดพักครึ่งดังขึ้น นักเตะทีมสำรองเดินคอตกไปยังห้องแต่งตัว
เซี่ยเยี่ยนเดินรั้งท้าย ก้มมองสนามหญ้า ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ตอนเดินผ่านการ์บาฆาล เจ้าตัวกำลังหัวเราะคุยกับเพื่อนร่วมทีม โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขา
เซี่ยเยี่ยนกำหมัดแน่น
ในห้องแต่งตัว นักเตะทีมสำรองนั่งกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บ้างดื่มน้ำ บ้างเช็ดเหงื่อ ไม่มีใครพูดอะไร
ตาม 0-2 ฝั่งซ้ายถูกเจาะยับ ทุกคนรู้ดีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
ลูกัสเดินเข้ามายื่นน้ำให้เซี่ยเยี่ยน “อย่าเพิ่งท้อ ครึ่งหลังยังมีโอกาส”
เซี่ยเยี่ยนรับขวดน้ำมาแต่ไม่ได้ดื่ม ก้มมองหน้าต่างสถานะระบบ
ความเข้ากัน: 40%
ความชำนาญ: 33% (ครึ่งแรกเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม)
เศษการ์ดกาก้า: 2/4
เขาจ้องตัวเลข 40% อยู่นาน
เขารู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
ตำแหน่งไม่ถูก แท็กติกไม่เหมาะ ข้อได้เปรียบของการ์ดเซ็ตจึงแสดงออกมาไม่ได้เลย
เหมือนคนถนัดขวาที่ถูกบังคับให้ใช้เท้าซ้ายเล่นฟุตบอล ต่อให้เทคนิคดีแค่ไหนก็ทำได้ไม่เต็มที่
แต่เขาบอกเมเนนเดซไม่ได้ว่า “โค้ชครับ ผมอยากเล่นปีกขวา”
นักเตะใหม่ที่เพิ่งมาเล่นเกมฝึกซ้อมนัดแรกก็ขอเปลี่ยนตำแหน่ง มีแต่จะทำให้เมเนนเดซคิดว่าเขาเรื่องมาก ไม่ยอมทำตามแผนการเล่น
เขาก็บอกใครเรื่องระบบไม่ได้เหมือนกัน
เพราะอย่างนั้น เขาจึงต้องหาทางออกด้วยตัวเองเท่านั้น
ภายใต้ความเข้ากัน 40% ในตำแหน่งปีกซ้าย และท่ามกลางเกมรับของการ์บาฆาล เขาต้องหาทางฝ่าออกไปให้ได้
เซี่ยเยี่ยนเงยหน้ามองสนามฝึกซ้อมนอกหน้าต่างห้องแต่งตัว
ครึ่งหลังยังเหลืออีก 45 นาที
เขาสูดหายใจลึก เปิดฝาขวดน้ำ แล้วยกดื่มอึกใหญ่
“ลูกัส” เขาเอ่ย
“ว่าไง?”
“ครึ่งหลังจ่ายบอลทะลุไปด้านหลังให้ฉันเยอะ ๆ”
น้ำเสียงเซี่ยเยี่ยนสงบนิ่ง แต่แววตาแน่วแน่ “ฉันจะไม่ตัดเข้าในแล้ว จะใช้ความเร็วพาบอลไปสุดเส้น”
ลูกัสชะงัก “นายไม่ได้บอกเหรอว่าพาบอลไปสุดเส้นไม่ใช่วิธีเล่นที่ถนัดที่สุด?”
“ไม่ถนัดก็ต้องเล่น”
เซี่ยเยี่ยนยิ้ม “เซนส์เกมรับของการ์บาฆาลดี ไม่หลงกลท่าหลอก ถ้าดวลเทคนิคกับเปลี่ยนทิศทาง ฉันสู้เขาไม่ได้”
“แต่เขามีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง เขาชอบเติมขึ้นไปช่วยเกมรุก ข้างหลังเลยมีพื้นที่ว่าง”
“สิ่งที่ฉันต้องทำคือฉวยช่วงไม่กี่วินาทีหลังเขาเติมเกมรุกแล้วกลับมาตั้งรับไม่ทัน ใช้ความเร็วพุ่งเข้าไปด้านหลังเขา”
ลูกัสมองตาเซี่ยเยี่ยนแล้วพยักหน้า “ได้ ฉันจะส่งให้”
เซี่ยเยี่ยนลุกขึ้นยืน ขยับไหล่เล็กน้อย
ความเข้ากันแค่ 40% แล้วจะยังไง?
เขายังมีเวลาอีก 45 นาที