คนตระกูลฟู่พากันออกมาต้อนรับ พอเห็นว่าครอบครัวของฟู่หลินชวนกลับมาจริง ๆ ทุกคนก็ตื่นเต้นดีใจมาก
“ดีจัง ในที่สุดครอบครัวเราก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันสักที!” ย่าตระกูลฟู่ตาแดงก่ำ
ทั้งนางและสามีต่างก็อายุมากแล้ว มีชีวิตอยู่เพิ่มอีกวันก็ถือว่าได้กำไรอีกวัน ตอนนี้สุขภาพดีขึ้น อนาคตก็มีความหวังมากขึ้น แต่สิ่งที่ปรารถนาที่สุดยังคงเป็นการได้อยู่ใกล้ชิดลูกหลาน
“คุณปู่ คุณย่า คุณแม่ พวกเรากลับมาแล้วค่ะ”
ซู่ลิ่งอู๋กับฟู่หลินชวนยิ้มมองคนในครอบครัว พวกเขากลับปักกิ่งแล้ว
ซู่ลิ่งอู๋รู้สึกซาบซึ้งใจมากเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่มา เธอเป็นเพียงคนผ่านทาง มาอย่างรีบร้อนแล้วก็จากไปอย่างรีบร้อน แต่คราวนี้กลับมาเพื่อตั้งรกราก ความรู้สึกจึงแตกต่างออกไป เธอรู้สึกมั่นคงและมีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
ในจิงเฉิงก็มีที่ทางของเธอแล้ว
“เหลนของย่าเอ๊ย ย่าทวดคิดถึงพวกเธอเหลือเกิน!”
ปู่ตระกูลฟู่ ย่าตระกูลฟู่ และเสิ่นจืออวี้เห็นเด็ก ๆ แล้วตาเป็นประกาย แต่ก็ยังยื่นมือไปเชิญสวีเหมยลี่ จ้าวกั๋วเย่า และซู่ลิ่งอู๋ให้นั่งลงก่อน
“คุณแม่คู่ดอง กั๋วเย่า ลิ่งอู๋ รีบนั่งเถอะ”
“คุณแม่คู่ดอง มาถึงที่นี่ก็เหมือนอยู่บ้านตัวเอง อย่าเกรงใจเลย พวกเราคุ้นเคยกันขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องทำตัวห่างเหินหรอก”
“เสี่ยวหวังก็นั่งด้วยสิ รีบพักก่อน เดินทางมาเหนื่อยแย่ สองปีมานี้ต้องขอบคุณเธอที่ช่วยดูแลเด็ก ๆ”
“เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ”
คนตระกูลฟู่เคยเจอพี่เหมยที่ช่วยครอบครัวของหลานชายดูแลเด็ก ๆ มาแล้ว เธอเป็นคนสุขุม ทำงานคล่องแคล่ว ไม่ค่อยพูดจา ทุกคนต่างก็ชอบเธอ
พี่เหมยเป็นคนรู้จักกาลเทศะ อีกทั้งยังอายุน้อยและสุขภาพดี จึงไม่รู้สึกเหนื่อย