อยู่ที่หมู่บ้านจนถึงตอนบ่าย ครอบครัวซู่ลิ่งอู๋ถึงได้กลับไปยังบ้านในตัวอำเภอ
“เฉินหยาง ซุนต้าเป่า เว่ยตง ต้าเชิ่ง พวกแกมานานหรือยัง เข้ามาในบ้านเร็ว”
เห็นทั้งสี่ยืนอยู่หน้าบ้าน ซู่ลิ่งอู๋ก็เดินเข้าไปทักทาย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกเขาจริง ๆ ที่ช่วยจัดการเรื่องทางนี้ ทั้งช่วยหาบ้านเช่าและช่วยเก็บกวาดบ้าน
“พี่ซู่”
ทุกคนเห็นซู่ลิ่งอู๋แล้วดีใจมาก แต่พอเห็นชายร่างใหญ่ข้างกายเธอ ก็รีบเข้าไปทักทาย
“สวัสดีครับพี่เขย!” พวกหนุ่ม ๆ เห็นฟู่หลินชวนแล้วยังคงเกรงอยู่ไม่น้อย
ฟู่หลินชวนรู้ว่าบ้านทางนี้ได้รับการดูแลอย่างดี ต้องขอบคุณพวกเขา พวกหนุ่ม ๆ เหล่านี้นับว่ามีน้ำใจและรู้จักตอบแทนบุญคุณ
แต่เขาก็รู้ดีว่า นี่คือผลตอบแทนจากความใจดีของภรรยา
เขาพยักหน้า “อืม พวกแกมาแล้ว”
“พี่ซู่ พวกผมแวะมาดูว่าพวกพี่กลับมาหรือยัง”
“สวัสดีค่ะคุณป้าสวี”
“กั๋วเย่า แกนี่เก่งจริง ๆ ไม่ได้เจอกันแค่สองปี สูงขึ้นขนาดนี้แล้ว!”
จ้าวกั๋วเย่าจำพี่ชายหลายคนที่มักเอาของอร่อยมาให้เขาได้ “สวัสดีครับพี่ ๆ พี่สาวกับพี่เขยดีกับผมมาก ผมกินดี ก็เลยโตเร็วครับ”
ทุกคนต่างอิจฉาจ้าวกั๋วเย่าที่มีพี่สาวแท้ ๆ ที่ดีแบบนี้
“สองปีมานี้ ขอบคุณพวกแกมากนะ”
หลังจากสวีเหมยลี่หย่ากับสามี เธอก็ใช้ชีวิตอยู่กับจ้าวกั๋วเย่าเพียงลำพังในลานบ้านแห่งนี้ พวกหนุ่ม ๆ ช่วยเหลือพวกเธอไว้มาก สวีเหมยลี่รู้ว่าเด็ก ๆ เหล่านี้ลำบากกันไม่น้อย จึงอดสงสารไม่ได้
“คุณป้าสวี นี่เป็นสิ่งที่พวกผมควรทำอยู่แล้วครับ เทียบกับเรื่องนี้แล้ว พวกเราต้องขอบคุณพี่ซู่มากกว่า แล้วยัง…พี่ซู่ให้เงินพวกเราด้วย”