แม้ฟู่ชูเยาจะไม่ได้พูดต่อ แต่ฟู่หลินชวนกับซู่ลิ่งอู๋ก็รู้ดีว่า ตระกูลขงคงไม่ยอมง่าย ๆ แน่
ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่อ
อย่างไรพวกเขาก็กลับมาแล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พวกเขาย่อมไม่ปล่อยไว้เฉย ๆ
กินข้าวที่บ้านพักทหารเสร็จ ฟู่เฉิงเหยียนก็รีบกลับไปจัดการงาน ผู้เฒ่าสั่งให้คนขับรถไปส่งครอบครัวหลานชายที่บ้านสี่ปีก
ต่อไปยังมีโอกาสได้เจอกันอีกมาก ไม่จำเป็นต้องรั้งเด็ก ๆ ไว้ไม่ให้กลับ อีกอย่างญาติฝ่ายหญิงก็อยู่ด้วย คงอยู่ที่นี่ไม่ค่อยชินแน่
พวกเขาต้องใช้เวลาปรับตัวกับบ้านหลังใหม่ด้วย ผู้เฒ่ากับผู้เฒ่าหญิงวางแผนไว้แล้วว่า ต่อไปจะไปหาหลานชายได้บ่อย ๆ
“พี่เขย ตอนนี้เรากำลังจะกลับบ้านของตัวเองแล้วใช่ไหมครับ” เมื่อก่อนจ้าวกั๋วเย่าไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับภูมิหลังของพี่เขยนัก แต่พอออกจากบ้านพักครอบครัวทหารมาถึงจิงเฉิง ก็เห็นความแตกต่างทันที
ทั้งคุณปู่คุณย่าและพ่อแม่ของพี่เขยต่างอาศัยอยู่ในบ้านพักทหารที่มีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวด บ้านก็เป็นตึกสามชั้น มองแวบเดียวก็รู้ว่าตำแหน่งไม่ธรรมดา
“ใช่ บ้านของเราเอง ต่อไปครอบครัวเราจะอยู่ที่นี่”
“แล้วที่นั่นเข้าห้องน้ำยังไง อาบน้ำยังไงครับ เหมือนที่บ้านพักครอบครัวทหารของเราไหม”
จ้าวกั๋วเย่าอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารมาสองปี จึงเคยชินกับห้องน้ำสะอาด ๆ และสถานที่อาบน้ำที่สะดวกสบาย พอกลับบ้านเกิดได้ไม่กี่วันก็รู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้