“เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจผิด ก็เพราะกินของของคุณนี่แหละ เด็ก ๆ ถึงได้อาเจียนทั้งท้องเสีย ดูสิ เด็ก ๆ ถูกคุณทำร้ายจนเป็นแบบนี้แล้ว คุณยังจะแก้ตัวอีกเหรอ!”
ฟางหงอิ้งกับเกายู้เฟินกำลังทำอาหารกลางวันอยู่ที่บ้าน เด็ก ๆ หลายคนเพิ่งกลับมาจากข้างนอกได้ไม่นานก็เริ่มไม่สบาย ตอนแรกเข้าห้องน้ำบ่อยผิดปกติ ต่อมาก็อาเจียนออกมาไม่หยุด ทำเอาพวกเธอตกใจแทบแย่
เด็ก ๆ ไปกินอะไรเข้าไปหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง
พอซักไซ้จนได้ความว่า พวกเด็ก ๆ กินของที่เรียกว่าเหลียงพี่ ซึ่งเมียผู้พันฟู่ทำให้เข้าไป นี่มันหลอกกันชัด ๆ ทั้งสองจึงไม่พอใจขึ้นมาทันที พาลูก ๆ มาหาเรื่องคิดบัญชี
ของอะไรก็กล้าเอามาให้เด็กกิน ถ้ากินจนป่วยขึ้นมาจะทำยังไง
ซู่ลิ่งอู๋กวาดตามองเด็ก ๆ หลายคน “ฉันถามพวกเธอหน่อย ฉันไม่เคยให้ของกินพวกเธอเลยสักอย่าง ทำไมถึงบอกว่าฉันให้ล่ะ”
“แล้วเช้านี้พวกเธอไปไหนมาบ้าง กินอะไรกันมาบ้าง”
เด็ก ๆ พวกนี้ต้องกินอะไรผิดเข้าไปแน่ ๆ
“คุณยังไม่ยอมรับอีกเหรอ เด็ก ๆ บอกว่ากินเหลียงพี่ของคุณแล้วถึงได้ปวดท้อง ในกองพักนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณทำของกินอยู่ที่บ้าน กลิ่นหอมลอยไปทั่ว คุณปฏิเสธไม่ได้หรอก!”
“ใช่แล้ว ดูเด็ก ๆ พวกนี้สิ ถูกทรมานจนเป็นสภาพนี้ ในฐานะแม่ พวกเราจะสบายใจได้ยังไง”
บ้านของฟางหงอิ้งกับเกายู้เฟินอยู่ติดกัน ถึงผู้ใหญ่จะมีปากเสียงกันบ้างเป็นบางครั้ง แต่เด็ก ๆ หลายคนก็เล่นด้วยกันอยู่เสมอ
วันนี้เด็ก ๆ ในบ้านต่างก็อาเจียนทั้งท้องเสีย ทำเอาพวกเธอสองคนตกใจแทบแย่
“ฉันเข้าใจว่าลูกของพวกคุณกินอะไรผิดเข้าไป แล้วคนเป็นแม่ก็ย่อมเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะมากล่าวหาฉันตามใจชอบได้”
“ข้อแรก ฉันทำเหลียงพี่จริง แต่ไม่ได้ให้พวกเขากิน ข้อสอง ฉันท้องอยู่ กินเหลียงพี่เข้าไปก็ยังไม่เป็นอะไร แล้วทำไมพวกเขาถึงอาเจียนทั้งท้องเสีย หรือพวกคุณสงสัยว่าฉันจงใจวางยาเพื่อทำร้ายลูกของพวกคุณ?”