รุ่งเช้า นกบนต้นไม้ส่งเสียงจิ๊บจ๊าบ
ฟู่หลินชวนลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า
เมื่อเห็นซู่ลิ่งอู๋กำลังหลับอยู่ มุมปากของฟู่หลินชวนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอบอุ่น
เขายื่นมือปัดปอยผมที่ปรกอยู่ข้างหน้าผากของเธอออก ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดลงบนหน้าผาก ก่อนจะประทับจุมพิตลงไปอย่างแผ่วเบา
เมื่อเห็นคนที่กำลังหลับถูกปลุกจนขมวดคิ้ว มือใหญ่ของเขาก็ลูบเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เด็กดี หลับต่อเถอะ”
ฟู่หลินชวนออกจากห้อง ก็เห็นแม่ยายกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวอย่างเงียบเชียบ “แม่ครับ ไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนี้ก็ได้ครับ ผมไปกินที่โรงอาหารก็ได้เหมือนกัน”
“อย่างนั้นได้ยังไงกัน โรงอาหารจะมีอาหารหลากหลายเหมือนทำกินเองที่บ้านได้อย่างไร แม่กับเสี่ยวอู๋เอ๋อก็ต้องกินเหมือนกัน อีกอย่าง แม่อายุมากแล้ว นอนไม่ค่อยหลับ ลุกมาทำกับข้าวเสียหน่อยก็ดี นี่ แม่จัดใส่กล่องไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
สวีเหมยลี่ตั้งใจตื่นแต่เช้ามานึ่งหัวหมู ทั้งยังต้มไข่ชาไว้ด้วย เมื่อคืนลูกสาวบอกว่าอยากกิน เธอจึงต้มไข่สิบฟองเตรียมไว้ก่อน แช่ในน้ำเครื่องเทศสารพัดชนิดไว้ทั้งคืน วันนี้พอกินก็เข้าเนื้อกำลังดี
สวีเหมยลี่จัดหัวหมูให้ลูกเขยหกชิ้น ไข่ชาอีกสี่ฟอง เสริมด้วยผักคลุกและโจ๊กเหลว ใส่ลงกล่องข้าวจนเต็มสองกล่อง
“ขอบคุณครับแม่”
แม้จะมีกล่องข้าวคั่นอยู่ ฟู่หลินชวนก็ยังได้กลิ่นหอมโชยออกมา
“พี่เขย ผมเตรียมตัวเสร็จแล้วเหมือนกัน” จ้าวกั๋วเย่ามองไปทางห้องของพี่สาว พอรู้ว่าพี่สาวกำลังหลับอยู่จึงไม่กล้าพูดเสียงดัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเป็นประกาย เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ฟู่หลินชวนยิ้มพลางลูบหัวน้องเมีย “หวังว่าตอนกลับมา น้องชายจะยังมีความสุขแบบนี้อยู่นะ”
“จริงสิแม่ เมื่อคืนผมสังเกตว่าท้องของลิ่งอู๋ใหญ่ขึ้นไม่น้อย เราสองคนสงสัยว่าอาจจะเป็นลูกแฝด ไว้อีกสักพักผมจะพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลครับ”
“จริงเหรอ?”
สวีเหมยลี่ได้ยินข่าวนี้ก็มีความสุขมาก ถ้าลูกสาวคลอดลูกครั้งเดียวได้สองคนก็คงดีไม่น้อย ลึก ๆ แล้วเธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องทนทุกข์กับการคลอดหลายครั้ง หากเป็นไปได้ คลอดครั้งเดียวก็พอแล้ว