“ผู้บังคับการการเมือง เป็นความผิดของพวกเราเองที่เข้าใจผิดในตัวภรรยาของผู้พันฟู่”
“เด็ก ๆ พวกนี้ตะกละ ไปแอบกินของที่ภรรยาของผู้พันฟู่เตรียมไว้ให้พี่สะใภ้ พอกลับบ้านก็อาเจียนและท้องเสีย พวกเราร้อนใจจนหัวร้อน เลยรีบมาหาภรรยาของผู้พันฟู่”
“ไม่คิดว่าเด็ก ๆ จะกินผลโมกเขียวที่ยังไม่สุกจนเกิดอาการเป็นพิษ เมื่อครู่ภรรยาของผู้พันฟู่ยังให้ยาถอนพิษกับเด็ก ๆ ด้วย ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว”
“ผู้บังคับการการเมือง เป็นความผิดของพวกเราเองที่ดูแลเด็กไม่ดี ถึงได้เกิดเรื่องน่าอายแบบนี้ ฉัน...พวกเราจะเขียนบันทึกสำนึกผิด ไปขอโทษภรรยาของผู้พันฟู่ และขอโทษคุณกับพี่สะใภ้ด้วย”
เมื่อเกายู้เฟินเห็นผู้บังคับการการเมืองทำหน้าขรึม ก็รีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
จะปิดบังความจริงก็คงไม่รอด สู้สารภาพตามตรงเสียยังดีกว่า
ฟางหงอิ้งเหลือบมองเกายู้เฟินอย่างตำหนิ คล้ายจะบอกว่า ‘แกเก่งนักใช่ไหม’ จากนั้นก็ก้มหน้าเงียบ
“พวกแกนี่...”
ผู้บังคับการการเมืองหันไปมองฝูงชนที่มามุงดู แล้วตะโกนเรียก “อู๋เจี้ยนกั๋ว หวังเฉียง พวกแกสองคนออกมา!”
ทั้งสองกลับบ้านมากินข้าว ใครจะคิดว่าเมียกับลูกของตัวเองจะก่อเรื่องขึ้นมา
ตอนแรกยังนึกว่าบ้านไหนทะเลาะกันอีกแล้ว ที่แท้เมียกับลูกของพวกเขาเองที่ออกมาทำขายหน้า
“ผู้บังคับการการเมือง”
“ฉันเคยบอกแล้วว่า การเป็นทหารไม่ใช่แค่ต้องมีคุณสมบัติเหมาะสมในทุกด้าน แต่การอบรมสั่งสอนคนในครอบครัวก็สำคัญเหมือนกัน กลับไปเขียนบันทึกสำนึกผิดคนละหนึ่งพันคำ!”