ซู่ลิ่งอู๋เบี่ยงตัวหลบความรู้สึกจั๊กจี้ข้างหู ไออุ่นร้อนผ่าวชวนให้วาบหวามจนเธอเวียนหัว
เธอหลบเลี่ยง ไม่อยากตอบคำถามนั้น
เพราะเธอไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน จึงไม่อยากให้คำตอบ
ฟู่หลินชวนจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าซู่ลิ่งอู๋กำลังหลบเลี่ยง
แววตาเปล่งประกายวาววับ ไหนเลยจะยังมีอาการเมาอยู่
มุมปากยกโค้งจนแทบฉีกไปถึงใบหู
“ลืมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ดูท่า…ฉันคงต้องช่วยเธอนึกขึ้นมาแล้วล่ะ!”
เขาพลิกคนในอ้อมแขนกลับมาอย่างง่ายดาย กดเธอแนบกับผนังด้านหลัง แล้วจูบลงไปทันที
เขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว
ตั้งแต่เห็นเธอ ฟู่หลินชวนก็พยายามข่มความคิดนี้สุดชีวิต อยากอุ้มเธอหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
แต่เขายังมีสติ จึงข่มความปรารถนาอันร้อนแรงในใจไว้ จนในที่สุดก็พาเจ้าสาวของตัวเองออกไปได้
“อื้อ…”
ลำคอขาวผ่องแหงนขึ้นเป็นเส้นโค้งชวนใจ มือใหญ่สีน้ำผึ้งประคองท้ายทอยเธอไว้
ร่างบอบบางถูกกักไว้ในพื้นที่แคบ ๆ จะทำอะไรก็ขึ้นอยู่กับเขา
ริมฝีปากและปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัด ลมหายใจถูกช่วงชิงไป
ริมฝีปากนุ่มละมุนถูกบดขยี้ราวกับต้องพายุ ดูน่าสงสารเหลือเกิน
กลิ่นหอมสดชื่นยิ่งหมักบ่มไปตามเวลา ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
ปลายจมูกของเขาคลอเคลียถูไถปลายจมูกของอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม