ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง มือที่ปิดประตูรถสั่นระริก
ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น ความตื่นเต้นเช่นนี้เป็นสิ่งที่ฟู่หลินชวนไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ก้าวแล้วก้าวเล่า ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงตรงหน้าคนที่เขารัก
ทุกก้าวดูยาวนานเหลือเกิน ราวกับเขาเดินผ่านมาถึงสองชาติ ในที่สุดก็ได้มายืนตรงหน้าซู่ลิ่งอู๋
เขายื่นมือออกไป
ซู่ลิ่งอู๋ไม่คิดว่าฟู่หลินชวนจะมีช่วงเวลาที่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ริมฝีปากแดงระเรื่อจึงยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
มือของฟู่หลินชวนเป็นสีข้าวสาลี เพราะผ่านการฝึกฝนอยู่เสมอ ข้อนิ้วกว้างใหญ่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยหนังด้านบาง ๆ ดูมีพละกำลังเป็นพิเศษ
ส่วนมือของซู่ลิ่งอู๋เรียวบางขาวนวล อ่อนหวานนุ่มนวลอย่างสตรี
นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องหุบเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะวางลงบนมือใหญ่ทรงพลัง
ฟู่หลินชวนหุบมือเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว มือของเธอถูกกอบกุมไว้ในฝ่ามือเขาจนมิด หลังมือเป็นรอยแดงระเรื่อจากแรงบีบ เขาคลายแรงลง แต่เส้นเอ็นที่ตึงขึ้นบนหลังมือกลับเผยให้เห็นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน ทั้งหนักแน่นและอดกลั้น
ทุกคนมองคู่บ่าวสาวที่งดงามราวกิ่งทองใบหยกด้วยสายตาชื่นชม ต่างยินดีกับพวกเขา
แน่นอนว่ามีคนที่ไม่ยินดีอยู่ด้วยเช่นกัน พอซู่ลิ่งถังเห็นงานเลี้ยงแต่งงานของซู่ลิ่งอู๋ ไฟโทสะในใจก็ยิ่งโหมแรง
แต่งงานออกจากบ้านเหมือนกันแท้ ๆ เธอกลับไม่มีแม้แต่งานเลี้ยงเป็นเรื่องเป็นราว แต่ซู่ลิ่งอู๋กลับจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อิจฉา อย่างไรเสียเธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลซู คนอื่นมีแม่แท้ ๆ คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง