“พี่ซู่ กลับมาแล้วเหรอ!”
พอเห็นว่าคนเปิดประตูคือซู่ลิ่งอู๋ หลายคนก็ดีใจจนเนื้อเต้น
เดิมทีพวกเขาคิดว่าคงไม่ได้เจอพี่ซู่อีกแล้ว ได้ยินคุณป้าสวีบอกว่าเธอไปจิงเฉิง แล้วก็จะตามค่ายไปพำนัก คงไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้ พวกเขาเลยเศร้าอยู่ตั้งนาน
“พวกแกมาที่นี่ได้ยังไง?”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะมากัน
“เฉินหยาง ขาแกเป็นยังไงบ้าง?”
ซู่ลิ่งอู๋มองขาของเฉินหยางที่พันผ้าแน่น คงยังไม่หายเร็ว ๆ นี้
“พี่ซู่ หมอบอกว่าขาผมต้องพักฟื้นอีกหลายเดือน แต่ตอนนี้ผมลงเดินได้แล้ว อยู่บ้านเฉย ๆ ก็น่าเบื่อ เลยออกมาเดินเล่นกับพวกเขาครับ”
“จริงสิ แล้วกั๋วเย่าล่ะ? พวกเราเอาไอศกรีมแท่งจากโรงงานมาหลายแท่ง ถ้าไม่รีบกินเดี๋ยวก็ละลายหมด”
พวกเขาตั้งใจเอาไอศกรีมมาให้สวีเหมยลี่กับจ้าวกั๋วเย่า ช่วงนี้พวกเขาทำงานรายวันที่โรงงานไอศกรีม ได้ค่าแรงวันละแปดเหมา ไอศกรีมบางแท่งหน้าตาไม่ดี แตก ร้าว หรือบิ่น ก็จะขายถูกลง อย่างเช่นแท่งละสามเฟิน ส่วนแท่งที่หน้าตาไม่ดี คนในโรงงานซื้อได้ในราคาแท่งละหนึ่งเฟิน
พวกเขาซื้อไอศกรีมตำหนิมาหลายแท่ง แล้วยังซื้อแท่งที่สวยงามมาอีกสองแท่ง ตั้งใจอ้อมทางเอามาให้สวีเหมยลี่กับจ้าวกั๋วเย่าโดยเฉพาะ
พวกเขาจดจำบุญคุณของซู่ลิ่งอู๋อยู่เสมอ คอยแวะมาช่วยสวีเหมยลี่ขนของ กวาดลานบ้านอยู่เป็นครั้งคราว ถ้ามีของอร่อยก็จะรีบเอามาให้ก่อนใคร
ถึงตอนนี้เฉินหยางจะทำงานไม่ได้ แต่ช่วยยืนดูอยู่ข้าง ๆ ได้ ทุกครั้งที่พวกเขาจะมาที่นี่ เขาก็ตามมาด้วยเสมอ