“คุณ...พวกคุณเป็น...”
เดิมทีเธอก็คิดว่าพวกเขามาดูบ้าน แต่ดูจากตอนนี้แล้วไม่ใช่
ซู่ลิ่งถังมีข้อสันนิษฐานอยู่ในใจ สีหน้าจึงดูตื่นตระหนกเล็กน้อย
คนตระกูลฟู่ไม่ได้อยู่จิงเฉิงหรือ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
“พวกเราก็คือคนตระกูลฟู่ที่เธอพูดถึง พวกเราเป็นปู่ย่ากับพ่อแม่ของหลินชวน”
“หนู ปู่ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของหนูเลย สะใภ้ของปู่ไม่ได้เป็นผู้หญิงที่นอกจากสวยแล้วก็ไม่มีข้อดีอะไร”
“ตรงกันข้าม ปู่ว่าความสวยเป็นข้อได้เปรียบตามธรรมชาติที่แทบไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงที่สุดของเธอ แต่ความสวยแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ?”
“พวกเราชอบความสวยของเธอ ชอบความจริงใจเร่าร้อนและความตรงไปตรงมาเปิดเผยของเธอ ที่ชอบยิ่งกว่าคือเวลายืนอยู่ต่อหน้าครอบครัว เธอจะปกป้องคนที่ตัวเองห่วงใยอย่างกล้าหาญ เธอเป็นเด็กดีที่ให้ความสำคัญกับความรักและมิตรภาพ พวกเราชอบเธอทุกด้าน”
“ปู่ว่าการที่หนูตัดสินคนคนหนึ่งอย่างผิวเผินแบบนี้ ลำเอียงเกินไป สิ่งที่หนูเห็นอาจไม่ใช่ความจริงก็ได้”
เสิ่นจืออวี้เดินมายืนข้างหน้าลูกสะใภ้เพื่อปกป้องซู่ลิ่งอู๋ ทำให้ซู่ลิ่งถังอับอายไม่น้อย
“หนู ถึงป้าจะไม่รู้รายละเอียดระหว่างหนูกับหลานสะใภ้ของป้า แต่ป้าอยากบอกว่า ลิ่งอู๋เป็นหลานสะใภ้ที่ตระกูลฟู่ยอมรับ ทั้งครอบครัวของพวกเราต่างก็ชอบเธอมาก”
ย่าตระกูลฟู่ย่อมไม่ยอมให้คนนอกมาพูดจาว่าร้ายหลานสะใภ้ของตัวเอง
การที่ตระกูลฟู่ได้พบกับซู่ลิ่งอู๋คนนี้ นับว่าโชคดีมากจริง ๆ
ปู่ตระกูลฟู่กับฟู่เฉิงเหยียนถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาที่มองซู่ลิ่งถังอย่างไม่เห็นด้วยก็เพียงพอจะอธิบายทุกอย่างแล้ว