ซู่ลิ่งอู๋ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก็เดาออกทันทีว่าใครมา
ดูท่าตู้ลี่เจวียนยังไม่ยอมเลิกราสินะ ถึงกับพาย่าหญิงมาด้วย คิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะยอมจำนนหรือไง ฝันไปเถอะ
“หลินชวน ข้างนอกนั่นใครน่ะ”
ตอนนี้คนตระกูลฟู่กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ทุกคนเดินกันอย่างเงียบเชียบ กลัวจะรบกวนซู่ลิ่งอู๋ที่กำลังนอนหลับ
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาร้องตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอก
ซู่ลิ่งอู๋ผลักประตูห้องเดินออกมา “ฉันอยากรู้นักว่าเธอจะทำอะไร”
“คุณอย่าไป”
“ฉันไปเปิดประตูเอง” ฟู่หลินชวนเดาออกแล้วว่าคนที่ตะโกนอยู่ข้างนอกเป็นใคร
ฟู่หลินชวนยังจำได้ดีว่าตอนเจอย่าหญิงครั้งแรก แกตบหน้าภรรยาของเขาไปฉาดหนึ่งโดยไม่แยกแยะถูกผิด
“คุณปู่คุณย่า พ่อแม่ครับ ข้างนอกเป็นย่าของผมมา คงเป็นเพราะแม่เลี้ยงไม่ได้บ้านหลังนี้ เลยยุยงให้ย่ามาทวงบ้านครับ”
“ในเมื่อย่าของทางบ้านเจ้าสาวมาแล้ว งั้นพวกเราก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่องหน่อย” ย่าตระกูลฟู่เองก็มีหลานชายและหลานสาว จึงเข้าใจความรู้สึกของคนแก่ที่รักและเอ็นดูหลานชาย
แต่ต้องไม่เอาของของหลานสาวไปให้หลานชาย
ของของคนแก่เอง อยากยกให้หลานชายก็ไม่มีใครว่าอะไร แต่จะไปแย่งของจากมือหลานสาวมาให้หลานชายไม่ได้
ใจคนย่อมมีเอนเอียง การมีคนที่รักเป็นพิเศษเป็นเรื่องปกติ
อย่างพวกเขาเองก็รักฟู่หลินชวนเป็นพิเศษเหมือนกัน ในบ้านมีหลานสาวสามคน มีหลานชายเพียงคนเดียว ทรัพยากรของครอบครัวย่อมเทไปทางหลานชายเป็นธรรมดา
แต่พวกเขาไม่เคยปฏิบัติต่อหลานสาวอย่างไม่เป็นธรรม ตรงกันข้าม ทุกคนเติบโตมาอย่างสุขสบาย ตอนแต่งงานออกเรือนก็ยังจัดสินเดิมให้มากมาย