ศีรษะเอียงไปข้างหนึ่ง รอยฝ่ามือสีแดงสดก็ปรากฏชัดบนใบหน้าของฟู่ชูเยา
ริมฝีปากล่างสั่นระริก แต่เธอก็กัดแน่นจนเลือดซึมออกมาเป็นหยด
“ฮะฮ่า……”
ฟู่ชูเยาหัวเราะ และยิ่งหัวเราะก็ยิ่งร้องไห้
น้ำตาไหลรินลงมาตามหางตา
“ขงอี้หมิง คุณดูสิ นี่แหละตัวตนที่แท้จริงของคุณ หลายปีมานี้คุณคงลำบากไม่น้อยเลยสินะ ที่ต้องแสร้งเป็นสามีภรรยารักใคร่กับฉันมาตั้งนาน จริง ๆ แล้วคุณอยากตบฉันมานานแล้วใช่ไหม”
“ดี คุณตบเลย วันนี้ฉันจะให้คุณระบายให้เต็มที่”
หลายปีมานี้เธอเอาแต่ใจและเอาแต่ความสบาย ถ้าไม่ได้ใช้นามสกุลฟู่คุ้มกะลาหัว ป่านนี้คงถูกตบไปแล้ว
“ฉัน……”
“เหยาเหยา ฉัน……ไม่ได้ตั้งใจ”
ขงอี้หมิงเองก็มองมือของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ฝ่ามือร้อนผ่าวเจ็บแสบไปหมด
เสียงดังตุบ
ขงอี้หมิงคุกเข่าลงข้างฟู่ชูเยา ยื่นมือไปหมายจะแตะแก้มที่บวมแดงของเธอ
แต่ฟู่ชูเยากลับหลบ
เขาดึงเธอเข้ามากอด แขนทั้งสองข้างรัดเอวฟู่ชูเยาไว้แน่น
ฟู่ชูเยาถูกมัดมือมัดเท้า จึงดิ้นให้หลุดไม่ได้เลย แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
“คุณต้องการอะไรกันแน่”
“จะฆ่าจะแกงก็เชิญ ลงมือเลย”
“เหยาเหยา ให้อภัยฉันเถอะ เมื่อกี้ฉันแค่ตื่นเต้นเกินไปจนควบคุมตัวเองไม่ได้”
“ฉันรักคุณขนาดนี้ จะทำใจฆ่าคุณได้ยังไง ฉันแค่คิดถึงคุณมากเกินไป”
“เรากลับมาแต่งงานคืนกันดีไหม”
“คุณดูสิ เราแต่งงานกันมาห้าปี ไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง เราย้ายไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเราเถอะ ไม่มีแม่ฉัน ไม่มีคนในบ้านคุณ มีแค่เราสองคน”