ฟู่หลินชวนถีบประตูเปิด พอเห็นพี่สาวคนที่สามถูกเปลวไฟโอบล้อม ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาแดงก่ำชื้นแฉะ เขาฝืนข่มอารมณ์แล้วรีบพุ่งเข้าไปหา
ฟู่ชูเยาเห็นน้องชายดวงตาแดงก่ำ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“หลินชวน อย่าเข้ามา!”
“ช่วยดูแลพ่อกับแม่ให้ดีนะ”
“พี่สาม ผมมาแล้ว!”
“อย่าพูดเหลวไหล ฉันก็คือฉัน เธอก็คือเธอ ความกตัญญูของเธอ ฉันรับแทนไม่ได้หรอก”
เขาอุ้มฟู่ชูเยาขึ้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอก ตอนขามาเห็นแม่น้ำสายเล็กอยู่ทางโน้น
ฟู่หลินชวนมีเป้าหมายชัดเจน ขอแค่มีน้ำ พี่สาวคนที่สามก็ยังมีโอกาสรอด
“รีบปล่อยฉันลง เธอเองก็จะถูกไฟลวกได้นะ”
ฟู่ชูเยาร้องไห้พลางบอกให้น้องชายปล่อยเธอ
ฟู่หลินชวนกอดฟู่ชูเยาไว้แน่นจนถึงริมแม่น้ำ แล้วรีบวางเธอลงตรงบริเวณน้ำตื้น กู้เยี่ยนที่วิ่งตามมาข้างหลังก็รีบช่วยสาดน้ำดับไฟ
ในที่สุดไฟก็ดับลง แต่ตอนนี้ฟู่ชูเยาอยู่ในสภาพมอมแมมยับเยิน
ฟู่หลินชวนรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาสวมให้ฟู่ชูเยา
กู้เยี่ยนก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้ฟู่ชูเยาเช่นกัน
ฟู่หลินชวนอุ้มฟู่ชูเยาขึ้น “พี่สาม ผมจะพาพี่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
พอส่งเธอถึงโรงพยาบาล เขาก็แจ้งคนในครอบครัวทุกคน
ปู่กับย่าตระกูลฟู่เห็นว่าหลานสาวคนเล็กยังไม่กลับบ้าน ส่วนลูกสะใภ้ก็ไม่กลับมาสักที จึงรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว จะข่มตาหลับได้อย่างไร
พอได้รับโทรศัพท์ ทั้งคู่ก็รีบตรงไปโรงพยาบาลทันที
ฟู่หลินชวนโทรหาพ่อด้วย บอกให้ส่งคนไปจับขงอี้หมิง คราวนี้จะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด
ฟู่เฉิงเหยียนได้ยินลูกชายบอกว่าลูกสาวคนเล็กถูกขงอี้หมิงลักพาตัวไป และเกือบถูกเขาทำให้ตาย สีหน้าก็เย็นชาเสียจนแทบไม่เหมือนคน