“เอ่อ... เรียกฉันมาที่นี่ก็เพื่อฟังพวกคุณทะเลาะกันหรือคะ?”
ซู่ลิ่งอู๋ฟังมาพักใหญ่ ก็เข้าใจความหมายของพวกเขาแล้ว
ไม่มีอะไรมากไปกว่าทุกคนรู้ว่าเธอคิดค้นครีมลบรอยแผลเป็นได้ ต่างก็อยากให้เธอย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหรือคณะของตัวเอง
“ฮ่า ๆ นักศึกษาซู่ ให้พวกเราดูครีมลบรอยแผลเป็นที่เธอคิดค้นหน่อยได้ไหม?”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้ปฏิเสธ ครีมลบรอยแผลเป็นตัวนี้เธอปรับปรุงและทำขึ้นตามตำรับยาโบราณ แตกต่างจากยาสมุนไพรจีนแบบขี้ผึ้งที่เคยมีมาโดยสิ้นเชิง แทบไม่ได้กลิ่นสมุนไพรจีนเลย พวกเขาจึงแยกไม่ออกว่ามีสมุนไพรอะไรบ้าง
“นี่... ทำไมถึงเป็นสีขาวขุ่น แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ด้วย ไม่ฉุนเลยสักนิด”
ยาสมุนไพรจีนแบบขี้ผึ้งในยุคนี้มีกลิ่นแรงมาก อยู่ห่างออกไปตั้งไกลก็ยังได้กลิ่น
“ค่ะ ฉันคิดว่าถ้ายามีกลิ่นแรงเกินไป สำหรับคนที่มีแผลเป็นอยู่แล้วและอารมณ์ไม่ค่อยดี กลิ่นนั้นจะยิ่งทำให้รู้สึกต่อต้านและหดหู่ ไม่เป็นผลดีต่อการรักษา ส่วนกลิ่นหอมอ่อน ๆ จะช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายและอารมณ์ดีขึ้น ทำให้ไม่ต่อต้านการทายานัก ยาตัวนี้ออกฤทธิ์ค่อนข้างแรงและทำให้เจ็บมาก ฉันเลยต้องใช้ความคิดปรับปรุงอยู่ไม่น้อยค่ะ”
“ยาตัวนี้ฉันไม่เพียงใช้วิธีปรุงยาแบบโบราณ แต่ยังใช้วิธีกลั่นและสกัดด้วย นับว่าเป็นผลงานที่ผสานการแพทย์จีนกับตะวันตกเข้าด้วยกันค่ะ”
แม้ซู่ลิ่งอู๋จะพูดอย่างเรียบง่าย แต่ก็พอจะนึกภาพความซับซ้อนของขั้นตอนเหล่านี้ได้ หากพลาดเพียงขั้นตอนเดียว ประสิทธิภาพก็ลดลง โดยเฉพาะสิ่งที่ผสานศาสตร์การแพทย์จีนกับตะวันตกเข้าด้วยกัน ยิ่งต้องควบคุมสัดส่วนให้พอดี ขาดไปเพียงนิดก็เสียประสิทธิภาพ มากเกินไปหน่อยก็อาจทำลายความพยายามทั้งหมดที่ทำมา
“เธอ... เด็กคนนี้ แค่ไปนั่งฟังพวกเราสอนไม่กี่คาบ ก็เรียนรู้ได้ตั้งมากมายขนาดนี้เลยหรือ?”
แม้แต่อาจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงหยวนและมหาวิทยาลัยจิงต้าก็ยังตกตะลึง แค่ไม่กี่คาบ เธอก็เข้าใจทั้งเนื้อหาสำคัญและส่วนที่ยากของวิชาแล้ว