“เธอ... อย่าทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปหน่อยเลย เป็นนักศึกษาปีหนึ่งแท้ ๆ เคยเห็นเงินมากขนาดนี้หรือไง”
“ฉันขอเตือนไว้นะ ยังไงก็ต้องมีคนยอมจ่ายเงินซื้อสูตรยาของเธอ รีบขายเอาเงินไปเสีย จะได้ไม่ต้องลงเอยด้วยการคว้าน้ำเหลว”
“เด็กสาวไม่มีอำนาจไม่มีเส้นสายอย่างเธอ ยังกล้ามาท้าทายฉันอีกหรือ เชื่อไหมว่าฉันโทรศัพท์แค่สายเดียวก็ทำให้เธอเรียนไม่จบได้ ต่อไปก็หางานไม่ได้ ถึงตอนนั้นเธอก็ต้องกลับไปที่ที่จากมาเท่านั้น”
ผู้มาเยือนวางท่าหยิ่งผยอง เชิดหน้าจนแทบจะมองเพดาน ทำราวกับไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ซู่ลิ่งอู๋อดสงสัยไม่ได้ว่า เชิดหน้าค้างไว้อย่างนั้นไม่เมื่อยหรือไงนะ?
ซู่ลิ่งอู๋ไม่คิดเลยว่า แค่ครีมลบรอยแผลเป็นกระปุกเดียวจะดึงดูดคนใจคดให้หมายตาได้
ที่ผ่านมาในเขตครอบครัวทหาร มีนายพันตรีหลินกับพันเอกหลิวคอยคุ้มครอง จึงไม่มีใครกล้าลงมือกับซู่ลิ่งอู๋ แต่ตอนนี้พอคนมากมายได้ยินว่านักศึกษาปีหนึ่งจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนคนหนึ่งคิดค้นครีมลบรอยแผลเป็นขึ้นมาได้ ก็ย่อมมีคนไม่น้อยเกิดความคิดขึ้นมา
ท้ายที่สุดแล้ว หากใช้ยาขนานนี้ให้ถูกทาง ก็สร้างประโยชน์ได้มากมาย
“อ้อ?”
“ที่แท้ฉันก็สายตาไม่ดีเอง ไม่รู้เลยว่าผู้นำท่านไหนถึงได้ใจกว้างขนาดนี้ เอาเงินห้าร้อยหยวนมาฟาดหัวฉันเลยหรือ?”
แววตาของซู่ลิ่งอู๋เย็นเยียบลง
เธอไม่โมโหมานานแล้ว หรือคิดว่าเธอไม่มีอารมณ์โกรธกัน?
“พูดออกมาแล้วจะทำให้เธอตกใจตายเลยล่ะ สามีฉันเป็นหัวหน้าแผนกของมหาวิทยาลัยเธอ สาวน้อย อย่าดื้อรั้นนักเลย ก็แค่สูตรยาสูตรหนึ่งเท่านั้น ฉันไม่ได้จะเอาไปเปล่า ๆ นี่เงินตั้งห้าร้อยหยวนเชียวนะ ต่อให้เรียนจบแล้วได้ทำงาน เธอก็ต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าจะหาเงินได้เท่านี้”