“อืม นี่คือยาทาลบรอยแผลเป็นที่ลิ่งอู๋คิดค้นขึ้นมา ภรรยาของผมทุ่มเทให้ของชิ้นเล็ก ๆ ในขวดนี้จนไม่รู้ว่าอดหลับอดนอนไปกี่วันกี่คืน และลงแรงไปมากแค่ไหน”
ฟู่หลินชวนดีใจมาก ขณะเดียวกันก็สงสารภรรยาจับใจ
ช่วงนี้เธอต้องเข้าเรียนทุกวัน ทั้งยังไปนั่งฟังบรรยายตามคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยอื่น พอกลับมาตอนเที่ยงก็ขลุกอยู่ในห้องทดลองเพื่อทำการวิจัย
ยิ่งวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอก็ยิ่งใช้เวลาทั้งวันศึกษายาทาตัวนี้
ฟู่ชูเยามองซู่ลิ่งอู๋ เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสั่นระริกอยู่สองครั้งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “น้องสะใภ้ ขอบคุณนะ”
เธอไม่คิดเลยว่าซู่ลิ่งอู๋จะยอมช่วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีเรื่องบาดหมางกัน
“ฉันเป็นคนพูดตรง ๆ ตามจริงแล้ว ที่ฉันตั้งใจทำยาทาตัวนี้ขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อพี่นะ ฉันไม่อยากเห็นคนในครอบครัวเสียใจ พวกเขาไม่ได้เป็นญาติของพี่คนเดียว พวกเขาดีกับฉันมากเหมือนกัน ต่อให้ทำเพื่อพวกเขา ฉันก็ต้องช่วยพี่อยู่แล้ว”
“อีกอย่าง ฉันชอบทำเรื่องท้าทาย อยากลองดูเหมือนกันว่าตัวเองจะคิดค้นยาทาตัวนี้ออกมาได้หรือเปล่า”
เมื่อฟู่ชูเยาได้ยินคำพูดของซู่ลิ่งอู๋ เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ ก่อนหน้านี้ทำไม่ดีกับอีกฝ่ายไว้ตั้งมาก แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถือสา
ถ้าเป็นคนอื่น บางทีคงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอแล้ว
ถึงซู่ลิ่งอู๋จะไม่เอายาทานี้ออกมาให้ ใครจะว่าอะไรเธอได้
แม้ซู่ลิ่งอู๋จะบอกว่าไม่ได้ทำเพื่อเธอ แต่คำว่าทำเพื่อคนในครอบครัวกลับสัมผัสใจเธอยิ่งกว่า