ไม่กี่วินาทีนั้น ยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษ
ซู่ลิ่งอู๋พยายามบอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ยิ่งอยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ ยิ่งต้องใจเย็น
"ได้โปรด...อย่าฆ่าฉัน!"
"ฉัน...ฉันจะคืนของให้คุณก็ได้"
ทั้งตัวสั่นเทาไปหมด ทองคำแท่งในมือแกว่งไปมา ดูเหมือนจะหลุดจากมือในไม่ช้า
"คือ...แม่ฉันป่วย ที่บ้านไม่มีข้าวจะกิน พอเห็นว่าบ้านคุณไม่มีคน ก็เลยแอบเข้ามาหยิบอาหารในครัว ขอโทษด้วย ฉันไม่ควรคิดโลภ ฉันจะคืนของให้คุณตอนนี้เลย"
พูดจบก็เตรียมจะหันหลัง ยื่นทองคำแท่งให้คนข้างหลัง
ซู่ลิ่งอู๋กำลังเดิมพัน เดิมพันว่าอีกฝ่ายไม่กล้ายิงง่าย ๆ เพราะเสียงปืนจะดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้าง แล้วต้องมีคนแจ้งตำรวจแน่ ๆ ตัวตนของอีกฝ่ายไม่กลัวการตรวจสอบไม่ได้หรอก
"ห้ามขยับ!"
"ขยับอีกทีฉันยิงแน่!"
ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้ว จ้องมองการเคลื่อนไหวของซู่ลิ่งอู๋อย่างระแวดระวัง
"ฉันสัญญา ออกจากบ้านนี้ไป จะปิดปากเงียบให้สนิท แม่ฉันยังรอฉันกลับบ้านอยู่ ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ ฮือ ๆ..."
ซู่ลิ่งอู๋หดคอ ขดตัวเป็นก้อน น้ำตาคลอเบ้ามองผู้หญิงตรงหน้า
ผู้หญิงมองเด็กสาวที่กลัวจนแทบพังตรงหน้า รอยยิ้มโหดร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก "เธอเห็นหมดแล้วใช่ไหม?"
ชำเลืองมองทางเข้าห้องใต้ดิน เธอจะปล่อยให้เด็กสาวคนนี้รอดชีวิตออกไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากยิงง่าย ๆ ให้เป็นที่สังเกต