“ฉันส่งเธอกลับก่อน” ฟู่หลินชวนไม่วางใจให้ซู่ลิ่งอู๋เดินกลับคนเดียว
“ไม่ต้องแล้ว ฉันเดินเองได้ เธอไม่ต้อง...”
“ไปเถอะ”
ไม่เปิดโอกาสให้ซู่ลิ่งอู๋ได้โต้แย้ง
ซู่ลิ่งอู๋มองฟู่หลินชวนที่เดินนำหน้าไปแล้ว ได้แต่เงียบๆ เดินตาม
“วางใจได้ ตรงนั้นเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาปฏิบัติการ ต่อให้ไม่มีฉันก็ไม่มีปัญหา”
วางตาข่ายดักจับมาเนิ่นนานแล้ว ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลในที่สุด
แต่ฟู่หลินชวนไม่อยากเสี่ยงภัย สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของซู่ลิ่งอู๋
“งั้น... ปุ๋ยกับรถแทรกเตอร์ของหมู่บ้านเรา จะไม่มีใครมาขวางแล้วใช่ไหม”
หม่าฉางเจิงถูกจับแล้ว อุปสรรคใหญ่หมดไป ปัญหาของหมู่บ้านก็คลี่คลาย
“อืม ฉันคุยกับเลขาธิการหลิวแล้ว เขาบอกว่าพรุ่งนี้กลับมาจะจัดการให้”
เรื่องมันเร็วกว่าที่คิดไว้ไม่กี่วัน ที่จริงถ้าวันนี้ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้บังเอิญเจอบ้านภรรยาลับของหม่าฉางเจิง ค้นพบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นสายลับ และยังพบอาวุธปืน กระสุนจำนวนมากกับเครื่องรับส่งโทรเลข เรื่องคงไม่เร็วขนาดนี้
ของพวกนี้คือหลักฐานชัดเจน แค่ข้อเดียวก็ตัดสินหม่าฉางเจิงได้เด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น ทางด้านโบราณวัตถุ พวกเขาก็รู้จุดซ่อนแล้ว เหลือแค่รอจับตัวตอนกำลังแลกเปลี่ยนกันเท่านั้น
ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว เขาแค่อยากจบเรื่องทั้งหมดให้เร็วที่สุด ทำให้สภาพแวดล้อมรอบตัวเธอปลอดภัยขึ้น
ส่วนหม่าฉางเจิง ค้าของเก่า คบหาสายลับ ซ่อนอาวุธสงคราม ทุกข้อก็เพียงพอจะตัดสินประหารเขาได้
“อ้อ ฉันยังไม่ได้บอกลาเฉินหยางกับพวกนั้นเลย พวกเขาช่วยฉันดูต้นทาง จะไม่ถูกสายลับพบเข้าใช่ไหม พวกเขาไม่เป็นไรใช่ไหม”
ซู่ลิ่งอู๋นึกถึงเด็กหนุ่มพวกนั้นขึ้นมาได้
ถึงซู่ลิ่งอู๋จะอายุมากกว่าพวกนั้นแค่สองปี แต่อายุทางใจของเธอสามสิบแล้ว