“เอ๊ะ นี่เกิดอะไรขึ้น”
“วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่ต้องไปเรียนหรอกเหรอ ทำไมถึงหอบของกลับมาล่ะ”
สวีเหมยลี่กำลังสงสัยอยู่พอดี โรงเรียนก็ไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านสักหน่อย ทำไมลูกสาวถึงยังไม่กลับมาตั้งนานแล้ว
เด็กทั้งสามคนต่างก็คิดถึงแม่
แล้วเธอก็เห็นลูกสาวหิ้วถุงใบใหญ่เดินกลับมา
ทำเอาเธอตกใจ
“เด็กฉี่ใส่ค่ะ ฉันเลยต้องเอากลับมา”
“อะไรนะ”
“ก็ผู้หญิงจื้อชิงคนนั้นที่พาลูกมาด้วยน่ะค่ะ แล้วผ้านี่...”
“เฮ้อ ช่างเถอะ วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวบ่ายนี้แม่ซักให้ ยังดีที่ตอนแรกแม่เตรียมไว้ให้สองชุด”
สวีเหมยลี่รู้ว่าลูกสาวมีเงินมีของใช้ไม่ขาดมือ จึงให้ฝ้ายไปไม่น้อย แล้วเธอกับพี่เหมยก็ช่วยกันทำเครื่องนอนกับผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมไว้สองชุด
เพราะรู้ว่าลูกสาวรักความสะอาด จึงทำเผื่อไว้หลายชุด จะได้มีไว้สับเปลี่ยนซัก หรือใช้ในกรณีฉุกเฉิน ลูกสาวกับลูกเขยมีฐานะดี ไม่จำเป็นต้องประหยัดจนเกินไป เรื่องความเป็นอยู่ให้เน้นความสะดวกสบายเป็นหลัก
นี่คือข้อสรุปที่สวีเหมยลี่ได้จากการอยู่กับลูกสาวและลูกเขยมานาน
“แม่คะ แม่คะ แม่คะ”
เสียงเรียกแม่ที่ดังระรัวถาโถมใส่ซู่ลิ่งอู๋ ความหดหู่ในใจก็จางหายไปทันที
เมื่อแฝดสามได้ยินว่าแม่กลับมา ต่างก็รีบวิ่งออกมาจากห้อง
“อาเหิง อาอวี่ ลั่วลัว คิดถึงแม่ไหม”
“คิดถึง”
“คิดถึงมาก”
“คิดถึงมาก ๆ เลย”
เด็กทั้งสามดีใจจนวิ่งล้อมรอบแม่ เงยหน้ามองเธอ ต่างคนต่างอยากให้แม่สนใจ