ซู่ลิ่งอู๋เองก็ไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
แต่พอคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผลดี เรียนติดกันตั้งสองคาบใหญ่ เด็กเล็กจะไม่เข้าห้องน้ำได้ยังไง กลัวเด็กวิ่งเล่นจนเกิดอันตราย ประตูห้องพักถึงได้ล็อกไว้ ไม่ฉี่รดกางเกงก็แปลกแล้ว
แค่ไม่คิดว่าจะวิ่งมาฉี่บนเตียงของเธอ
โจวซู่เหมย์เองก็ตกใจไม่น้อย พูดตามตรง ในห้องพักที่มีคนอยู่แปดคน คนที่เธอกลัวที่สุดก็คือซู่ลิ่งอู๋นี่แหละ ดูจากของกินของใช้และเสื้อผ้าของเธอแล้ว ไม่มีชิ้นไหนราคาถูกสักชิ้น เธอไม่มีปัญญาชดใช้ให้ได้เลย
“ฉัน…ขอโทษ!”
โจวซู่เหมย์หน้าแดง ทั้งอับอายทั้งโมโห เธอกระชากลูกชายเข้ามาแล้วตีก้นเขาไม่ยั้ง
“ใครใช้ให้แกไปฉี่บนเตียงคนอื่นแบบนี้ แกขึ้นไปบนเตียงคนอื่นได้ยังไง แม่ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าให้อยู่บนเตียงแม่ ทำไมถึงไม่เชื่อฟังเลย!”
“ฮือ ฮือ ฮือ…”
เสียงร้องไห้ของเด็กดังก้องไปทั่วห้อง แม้แต่คนในห้องพักอื่นก็ยังได้ยิน พากันรีบมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
“เอ๊ะ สวรรค์ นี่มัน…”
ที่จริงทุกคนรู้ว่าห้องพัก 205 มีจื้อชิงหญิงคนหนึ่งพาลูกมาอยู่ด้วย เพียงแต่เพิ่งเปิดเทอม ทุกคนยังไม่ค่อยสนิทกัน จึงไม่มีใครพูดอะไร
ไม่คิดว่าเพิ่งผ่านมาแค่วันเดียวก็เกิดเรื่องเสียแล้ว
“โธ่ ตีเด็กทำไม เด็กเล็กคนไหนไม่ซนบ้าง รีบเก็บกวาดเถอะ พวกเธอยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม” หลิวกุ้ยฮวาเข้าไปห้ามโจวซู่เหมย์ ของของเธอก็ไม่ได้เสียหายอะไร จึงไม่ถือสาที่จะทำตัวเป็นคนดีสักหน่อย
“ฮึ เธอนี่ทำตัวเป็นคนดีเก่งจริง แล้วกาต้มน้ำร้อนของฉันจะทำยังไง”