“พวกคุณมาทำอะไร”
สวีเหมยลี่ไม่คิดว่าคนตระกูลจ้าวจะตามมาถึงบ้าน เดิมทีนึกว่าพวกเขาจะกลับมาแค่สองวัน บางทีอาจไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ
สวีเหมยลี่แทบจะมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบฝังใจไปแล้ว แค่ได้ยินเสียงคนตระกูลจ้าวก็รู้สึกหงุดหงิด
โชคดีที่ตัวเองกำลังจะพาลูกชายไปจิงเฉิงกับลูกสาว จะได้อยู่ห่างจากคนพวกนี้เสียที
ทันทีที่เปิดประตู จ้าวย่งเจี๋ยกับคุณย่าสกุลจ้าวต่างก็ชะงักไป
นี่สวีเหมยลี่เหรอ
ทำไม...ถึงสวยขึ้นขนาดนี้!
“เธอ...”
จ้าวย่งเจี๋ยถูฝ่ามือไปมา รวบรวมความกล้าพูดว่า “เหมยลี่ ได้ยินว่าเธอพาลูกชายกลับมา พวกเราเลยแวะมาดูสักหน่อย”
เขาฝืนใจละสายตาจากใบหน้าของสวีเหมยลี่ เขารู้มาตลอดว่าสวีเหมยลี่สวย ไม่อย่างนั้นตอนนั้นคงไม่ยอมแต่งกับผู้หญิงชนบทอย่างเธอ ทั้งที่ในเมืองก็มีแม่หม้ายให้เลือกไม่น้อย แต่เขาก็ชอบสวีเหมยลี่จริง ๆ
ชีวิตแต่งงานสิบปีค่อย ๆ บั่นทอนความงามของสวีเหมยลี่ด้วยความเหน็ดเหนื่อย จนสูญเสียประกายและหม่นหมองลง
แต่สวีเหมยลี่ในตอนนี้กลับสวยยิ่งกว่าตอนแต่งงานกับจ้าวย่งเจี๋ยเสียอีก ความคิดที่จะกลับมาแต่งงานคืนกันจึงยิ่งแรงกล้าขึ้น
พี่หลี่บอกว่าสวีเหมยลี่สวยขึ้น เขายังไม่เชื่อเลย ผ่านไปแค่สองปีจะเปลี่ยนไปได้สักแค่ไหนกัน
ตอนนี้จ้าวย่งเจี๋ยรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ตอนนั้นไม่น่าเห็นด้วยกับการหย่าง่าย ๆ เลย
“ลูกชายล่ะ”
จ้าวย่งเจี๋ยกวาดตามองไปรอบ ๆ โดยไม่ทันสังเกตว่าเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ในลานบ้านคือลูกชายของตัวเอง
“จ้าวย่งเจี๋ย ตานายบอดหรือไง ถึงจำลูกชายตัวเองไม่ได้แล้ว!”