“พี่เหมย เป็นคุณนี่เอง ไม่เจอกันนานเลยนะ”
สวีเหมยลี่เห็นอดีตเพื่อนร่วมงานจากโรงงานทอผ้า จึงยิ้มแล้วเอ่ยทักทาย
“ทำไมคุณเปลี่ยนไปขนาดนี้ กินยาอายุวัฒนะอะไรมาหรือไง ทำไมถึงดูสาวและสวยกว่าเมื่อก่อนอีกล่ะ”
เมื่อก่อนสวีเหมยลี่สวยก็จริง แต่ต้องเลี้ยงลูกทุกวัน ทั้งยังต้องทำงาน แถมยังมีเรื่องปวดหัวไม่รู้จบจากตระกูลจ้าว ใบหน้าจึงดูเหนื่อยล้า ผิวเหลืองซีด ริ้วรอยก็เห็นได้ชัด
แต่ตอนนี้สวีเหมยลี่กลับดูเหมือนย้อนวัยไปหลายปี ถ้าไม่รู้ว่าเธออายุสี่สิบกว่าแล้ว คงคิดว่าเพิ่งสามสิบเท่านั้น
ทำงานด้วยกันมาหลายปี พี่เหมยจ้องใบหน้าคุ้นเคยอยู่พักหนึ่งถึงจะจำได้อย่างไม่แน่ใจ
“พี่หลี่พูดเก่งจริง ๆ คงเป็นเพราะได้กินดีอยู่ดีที่บ้านลูกสาว ทั้งยังไม่มีเรื่องให้กลุ้มใจ ก็เลยดูสาวขึ้นมาหน่อย”
สวีเหมยลี่รู้ดีว่าเป็นเพราะลูกสาวให้เธอกินยา ทั้งยังทำของบำรุงผิวให้ใช้ด้วย พอสองอย่างส่งเสริมกัน สภาพร่างกายของเธอจึงดีขึ้นอย่างมาก
เธอมักส่องกระจกอยู่บ่อย ๆ พอเห็นตัวเองในกระจก สวีเหมยลี่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
ผู้หญิงคนไหนไม่รักสวยรักงามบ้าง ใคร ๆ ก็อยากรักษาความเยาว์วัยเอาไว้ทั้งนั้น
“โธ่ คุณนี่โชคดีจริง ๆ!” พี่เหมยฝืนยิ้มออกมา
สวีเหมยลี่ลาออกจากงานของตัวเองเพื่อไปดูแลลูกสาว ทุกคนต่างไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเธอ เพราะจะมีลูกสาวกับลูกเขยคนไหนคอยเลี้ยงดูแม่ยายกัน บ้านลูกสาวจะเหมือนบ้านตัวเองได้อย่างไร ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะไม่ได้อะไรเลย
จะมีอะไรดีไปกว่าถืองานไว้ในมือตัวเอง พอแก่ตัวลง หากลูกสาวกับลูกเขยไม่ดูแลขึ้นมา จะไม่น่าสงสารแย่หรือ
ใครจะคิดว่าครั้งนี้สวีเหมยลี่กลับมาแล้วจะไม่เหมือนที่ทุกคนคาดไว้เลย ไม่เพียงดูสาวลงไปสิบปี เสื้อผ้าที่สวมอยู่ตอนนี้ก็ทันสมัยมาก ชุดทั้งตัวคงราคาไม่น้อย