เสิ่นจือซินกับลูกสาวอย่างซุนเจินเจินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มองคนที่เดินเข้ามาพร้อมรอยเยาะเย้ยที่มุมปาก
เสิ่นจืออวี้ขมวดคิ้ว “ฉันกลับบ้านตัวเอง จะมีแขกได้ยังไงคะ พี่สาวจะบอกว่าตัวเองเป็นแขกหรือไง?”
ต่างก็เป็นลูกสาวของตระกูลเฉินเหมือนกัน ใครกันแน่ที่เป็นแขก
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่สาวคนโตเอาแต่แข่งดีแข่งเด่นทุกครั้ง เธอไม่อยากแย่งชิงกับพี่ เพราะไม่มีประโยชน์ แต่พี่สาวกลับยิ่งทำเกินไปทุกที
“จือซิน!”
“ลูกคนโต แกเป็นอะไรไป?”
“ฉันตั้งใจเรียกน้องสาวแกกลับมา ไม่ใช่ให้พวกแกมาทะเลาะกัน โตกันขนาดนี้แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อีกหรือไง!”
พอคุณยายเฉินกับคุณตาเฉินได้ยินคำพูดของลูกสาวคนโต ในใจก็ไม่สบายใจเหมือนกัน โตขึ้นแล้วกลับยิ่งทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะ
กลับมาก็ร้องไห้ฟ้องที่บ้าน บอกว่าน้องสาวดูถูกเธอ แม้แต่หลานชายและภรรยาของหลานชายที่เป็นคนรุ่นหลังก็ยังกล้าด่าเธอ ผู้เฒ่าทั้งสองจึงอยากรู้ให้ชัดว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่
ตอนนี้น้องสาว หลานชาย และภรรยาของหลานชายก็มาถึงแล้ว แต่ดูท่าทีสิ นี่มันอะไรกัน
ผู้เฒ่าทั้งสองมองไปยังหลานสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกสาวคนเล็ก กับหญิงสาวแปลกหน้าอีกคน คงจะเป็นภรรยาของหลานชายสินะ
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง หน้าตาสวยจริง ๆ ยืนอยู่ข้างหลานชายแล้วดูเหมาะสมกันมาก
“หลินชวนก็มาด้วยหรือ รีบเข้ามานั่งสิ”
“นี่ภรรยาของแกใช่ไหม?”
ฟู่หลินชวนจูงซู่ลิ่งอู๋เดินเข้าไปทักทาย “คุณยาย คุณตา นี่ภรรยาของผมครับ ซู่ลิ่งอู๋”
“ภรรยา นี่คุณยายกับคุณตา”