“เป็นหนี้เธอ เป็นหนี้เธอ ผ่านมาตั้งหลายสิบปีแล้ว ยังใช้คืนไม่หมดอีกหรือไง!”
คุณตาเฉินโกรธจนลุกขึ้นยืน
“ลองถามใจตัวเองดูสิ ตั้งแต่รับเธอกลับมา พวกเรามีตรงไหนที่ทำไม่ดีกับเธอบ้าง?”
“แม้แต่น้องชายกับน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเธอ ยังต้องยอมเธอที่เป็นพี่สาวทุกเรื่อง แบบนี้ยังไม่พออีกหรือ!”
คู่สามีภรรยาสูงวัยตระกูลเฉินเองก็ถูกลูกสาวคนโตทำให้โกรธขึ้นมาแล้ว
ตอนนั้นบ้านเมืองวุ่นวายถึงเพียงนั้น ที่ฝากเธอไว้กับครอบครัวชาวบ้านก็เพราะต้องการปกป้องเธอ พวกเขาเองยังไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร จะกล้าพาเด็กไปด้วยได้อย่างไร
ถ้าพาเธอไปด้วย ป่านนี้หลุมศพของพวกเขาอาจมีหญ้าขึ้นแล้ว ยังจะมีโอกาสให้เธอมาพูดจาเหลวไหลใส่พวกเขาแบบนี้ได้หรือ
เสิ่นจือซินเห็นพ่อแม่ที่ไม่คิดจะอดทนกับเธออีกต่อไป ก็พูดเสียงเย็นชา “ไม่พอ!”
คุณตาเฉินโกรธจนยกมือกุมหน้าอก ถอยหลังไปสองก้าว
“ตาแก่!”
“เพียะ!”
คุณยายเห็นสามีถูกลูกสาวคนโตทำให้เจ็บหน้าอก ก็เดินเข้าไปตบเธอฉาดหนึ่ง
ตัวเองก็โกรธจนสั่นไปทั้งตัว
เสิ่นจือซินยกมือกุมแก้ม มองพ่อแม่ที่กำลังทุกข์ใจอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
“พ่อ แม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นนะคะ!”
“ลิ่งอู๋!” เสิ่นจืออวี้หันไปมองซู่ลิ่งอู๋ ลูกสะใภ้ของตัวเอง
เธอรู้ดีว่าลูกสะใภ้เก่งกาจแค่ไหน ฝีมือการรักษาที่แม้แต่พ่อแม่สามียังยอมรับ ย่อมไม่ธรรมดาแน่
เธอเองก็เชื่อใจลูกสะใภ้
ซู่ลิ่งอู๋ย่อมไม่ปฏิเสธ เธอรีบหยิบเข็มเงินออกมา แล้วฝังเข็มให้ผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลเฉิน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดผู้เฒ่าทั้งสองก็อาการดีขึ้น
“เด็กดี ลำบากเธอแล้ว” คุณยายเฉินตบมือซู่ลิ่งอู๋เบา ๆ